Coronadagboek, brief aan ongeboren kleinkind.

Dag kleine man, deze week mochten we weer nieuws over je vernemen. Je bent nu 1,930 kg “zwaar” en 44 cm “groot”. Je bezorgt je mama al heel wat ongemak.

Je ligt al weken met je hoofdje naar beneden met als gevolg afgeknelde bloedvaten, dikke benen die niet naar omhoog mogen gelegd worden, organen die te weinig plaats krijgen… enfin, je weet zelf wel hoeveel plaats je inneemt.

We kunnen bijna niet wachten tot je geboren wordt. Je opa vooral want die heeft maanden geleden het peterschap aanvaardt. Niet zoals gepland bij een etentje maar door de lockdown via postpakket en videochat. Ach, die stomme corona ook.

Nog een week of 5 zullen we geduld moeten uitoefenen, dat lukt ons nog wel hoor. Gelukkig zijn er de verbouwingen die momenteel het grootste deel van onze tijd in beslag nemen. Tijd die we niet kunnen gebruiken om ongerust te zijn of ongeduldig.

Door de coronaperikelen verloopt niet alles zoals het normaal zou gelopen zijn. Bij je neefjes en nichtjes maakten we de zwangerschap van heel nabij mee. Bij jou ligt dat wat anders. Toen we de laatste keer dicht bij jou waren had je mama amper een buikje. Het was twee weken voor de lockdown toen we met de hele familie samen kwamen om je geslacht te onthullen. Oma’s en opa’s wisten die al want wij moesten zorgen voor de lekkernijen tijdens de gender reveal. Samen met je tante maakte ik een mooie (en lekkere) taart, cupcakes en marshmallow snoepstokken voor de kindjes. De decoratie had ik gebaseerd op de uitnodiging van de gender reveal party. (De toren maakten we jaren geleden al met kringwinkelmateriaal voor de low-budget feesttafel van je tante haar huwelijksfeest. Dat kwam opnieuw goed van pas. Leuk toch.)

He or She… jij bent een HE en wat zijn we er blij mee. Je andere grootouders zorgden voor een héle grote taart voor de volwassenen.

Je andere grootouders… nog iets wat niet verlopen is zoals gedacht. Op het feestje keuvelden we gezellig met hen en zie, ondertussen blijft enkel je opa nog over. Wat een triestige situatie is dat ook geweest. Je oma die met veel pijn werd opgenomen in het ziekenhuis. Het bleek uitgezaaide kanker maar dat wisten we pas heel laat. Je oma had die informatie zo lang mogelijk achter gehouden. Ergens begrijpelijk. We hebben er lang in geloofd, voor gebeden ook maar helaas het mocht niet zijn. 6 weken heeft ze nog geleefd. 6 weken dat we nog hoopten dat ze jou, haar eerste kleinkind, in juli in haar armen zou kunnen sluiten. Ze zou je meter worden.

Je zal het ook wel gevoeld hebben hé kleine jongen, het verdriet dat je ouders moesten en nog steeds moeten ondergaan. Al die weken lag je oma helemaal alleen in het ziekenhuis want door de lockdown was bezoek niet toegestaan. Heel alleen moest ze in haar hart afscheid van je nemen zonder je ooit echt gekend te hebben. Wat moet ze zich eenzaam gevoeld hebben. Hoe triest allemaal. Enkel de laatste drie dagen mochten je opa en je mama bij haar. Ik hoop echt dat je op die momenten van je hebt laten “horen”. Dat ze je misschien toch minstens een keer heeft mogen voelen schoppen in je mama’s buik. Bij de begrafenis waren we niet aanwezig. 14 mensen moeten uitkiezen uit een grote familie is niet min. Wat een rot gevoel moet dat gegeven hebben bij je mama. In gedachten waren we erbij hoor. Absoluut! Ach, die stomme corona ook.

Enkele weken geleden kwamen jullie dan voor het eerst sinds maanden weer op bezoek. Mét social distancing… ook van jou. Je kon schoppen zoveel je wilde, ik mocht/kon het niet voelen. Nee, mijn armen zijn helaas geen 1,5 meter lang. Binnen 5 weken wordt je geboren en niet één keer heb ik je kunnen voelen. Hard en veel schoppen kan je zeggen je ouders. Ja, het zal wel zo zijn. Je groeicurve opvolgen ging via whatsapp-berichten. Ook niet echt wat we ervan verwacht hadden. Ach, die stomme corona ook.

Enfin, het is wat hé jongen. Om toch een beetje betrokken te zijn was ik maanden geleden gestart met het haken van een eerste dekentje. Een winterdekentje in warm geel, grijs en wit in waaiersteek.

Met je zomerdekentje ben ik nog bezig. Daarvoor vond ik het mooie “Call the midwife” patroon zeer geschikt. De wol kocht ik online bij Wool Street Journal, katoen in de kleuren grijs, wit en zacht groen. Dat zijn blijkbaar de kleuren in je babykamer. Die hebben we natuurlijk ook nog niet gezien. We zijn al maanden niet meer buiten onze eigen gemeente geweest. Goh waarom wonen jullie ook zo ver weg!? Ach, die stomme corona ook.

Je mama is gek van alles wat Engels is en dat gaf de extra stimulans om voor dat specifiek patroon te gaan. Hmm, zou je naam misschien ook Engels zijn? Dát is iets wat we nog niet weten, je naam. Als het van je mama zou afhangen had ze hem al lang verklapt maar we willen het echt nog niet weten.

Ja jongen, 2020 ging een speciaal jaar worden. Alleen al je geboorte ging daar voor zorgen, maar wat is het anders gelopen hé zeg. Hopelijk blijft een tweede uitbraak achterwege. Wat zouden we het erg vinden om je niet meteen na je geboorte in onze armen te kunnen sluiten. We zien wel hoe het allemaal loopt. Nog even. Ach, die stomme corona ook!

Deze ook lezen?

One thought on “Coronadagboek, brief aan ongeboren kleinkind.

  1. Toos

    juni 19, 2020 at 9:47pm

    Een brok in mijn keel bij het lezen van je verhaal. Zo’n fijne gebeurtenis in het verschiet en zóveel leuke momenten al moeten missen.

    • Auteur

      Nana

      juni 23, 2020 at 11:50am

      Tja, stomme corona. 😉

  2. Ageeth Mooij

    juni 13, 2020 at 5:13pm

    Ik lees het met tranen in mijn ogen, zoveel geluk en ook zoveel verdriet!

    • Auteur

      Nana

      juni 23, 2020 at 11:49am

      Dat ligt dicht bij elkaar hé Ageeth. 🙁

Reacties gesloten.