Ik hou niet van lange schrijfsels maar ‘k vrees dat wat ik over de voorbije dagen kwijt wil op geen andere manier kan brengen. Zucht.
Waar begin ik? Misschien best bij het beste nieuws van de voorbije dagen, het lenteweer. Laat ons het een eerste lenteprik noemen want jammer genoeg is het als ik de weerberichten bekijk van korte duur. ‘k Heb er wel zoveel mogelijk van genoten. Zoveel mogelijk maar niet genoeg en dat is mijn eigen schuld. Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen, ik ken het spreekwoord al te goed. Daaraan denken doe je soms pas als het te laat is hé. Maandag zag mijn dag er zo uit…

Ramen en deuren voorzichtig open om te verluchten, wassen, strijken, poetsen (dankzij het stralende weer met volle goesting en goed wat energie) en tussendoor genieten van de krokusjes en ander jong lentegeweld in de tuin. Als vier-uurtje geen koffie met koek maar in de zonovergoten veranda slurpen van een frisse smoothie (mango, gembersiroop, vers appelsiensap, yofu en een paar framboosjes) bij het lezen van de post die ik kreeg van de Nederlandse vereniging voor veganisme waarvan ik pas lid ben geworden. Al bij al een mooie dag. De aan mezelf beloofde zoektocht naar een mooi stuk stof, kleedje of rok én terrasje zou ik morgen wel doen. Jep, zou en dat beloofd niks goeds. Iets diepere zucht.
Dinsdag begon met slecht nieuws. Als de telefoon of gsm afgaat vóór 8 uur ‘s morgens weet ik wel hoe laat het is. Er wordt opvang gezocht voor een onverwachte situatie of er is iets mis binnen de familie. Deze keer was het schoondochter, helemaal van haar melk, die vroeg of ik de twee meisjes kon opvangen en naar school en créche kon voeren/halen. Onze bijna 6-jarige kleinzoon was al sinds het weekend ziek maar die ochtend werd hij zeer onwel. Blijkbaar heeft hij ten gevolge van een zeldzame aandoening van het spijsverteringsstelsel die hij heeft een slokdarmbloeding gekregen, maar dat wisten we pas tegen de avond. Ik hoorde hem op de achtergrond huilen van de pijn. Je zou van minder de kluts kwijt raken. Ik sprong uit bed en kleedde me vliegensvlug aan en vertrok. De kleindochters waren blij dat ik hun chauffeur van dienst was al had ik het liever onder andere omstandigheden gedaan maar bon. School en créche zijn niet meteen achter onze hoek (heb er qua kilometers van jut naar jaar een toer van de Kempen opzitten denk ik) maar ik heb mezelf verplicht om, tussen de soep en de patatten, ook een beetje te genieten. Van kleine dingen als de manicure die wel kon doorgaan, een rustpauze op een bank aan de jachthaven in Turnhout, het praatje met de schooljuffen, wachten aan de schoolpoort (vind ik echt leuk) en dit allemaal bij een spectaculaire 19 graden zag ik op het dashbord in de auto. 
Alsof dat niet genoeg was belde dochter met de melding dat ze voor haar spruiten een afspraak bij de dokter had gemaakt. De kleinste blijft door de taaie slijmen problemen hebben met ademen en grote broer heeft, op het eerste zicht zonder aanwijsbare redenen, weer boven de 40 graden koorts.  Héél diepe zucht! 
‘k Zou zo graag niks dan vrolijke posts schrijven vol goed nieuws maar ‘t mag precies niet zijn. Nee, het jaar 2013 heeft op gezondheidsgebied tot hier toe niet veel goeds gebracht in ons gezin. ‘t Lijkt misschien raar hé maar ik had een slecht voorgevoel bij de overgang van 2012 naar 2013 en het is ondertussen duidelijk waarom. Niks aan te doen, je moet het nemen zoals het komt hé. Of zou ik het lot een handje kunnen helpen? Het spreekwoord zegt toch: An apple a day keeps the doctor away.  Awel, ik investeer sito presto in een boomgaard!

Aanbevolen artikelen

6 Reacties

  1. bah, wat vervelend die zieke kindjes. Hoop dat het snel beter gaat. <br />Sterkte met de opvang.<br /><br />Groetjes Saskia

  2. het is misschien op gezondheidsgebied een zwarte periode, maar dat gaat wel over, Nanabee<br />Straks weer volop vrolijke berichtjes… :-)<br /><br />Groetjes!

  3. Jemig wat een narigheid ,sterkte hoor met alles

  4. Jeeeeétje…. <br />Dat is me nog eens een week geweest! (nou ja, wéken als ik het goed lees) En dan ook nog bij de kleintjes, vind dat toch zo sneu. <br />Hoe is het nu??<br /><br />Vind het wel &#39;mooi&#39; om te zien hoe je stilstaat bij de kleine, waardevolle geniet-momenten. <br />Ennuh.. die boomgaard, ik stem voór! <br /><br />Heb mijn benodigde vitamientjes al van je ontvangen 😉 Wat

  5. ocharme dat ventje een slokdarmbloeding, k hoop dat hij zich vlug beter mag voelen<br />en het zelfde voor de kindjes van je dochter<br />dat die lente-zon maar veel vitamientjes mag brengen

  6. Geen vrolijk nieuws aan het begin van de week maar toch ook even kunnen genieten.<br />Veel beterschap voor de zieke kindjes.<br />Groetjes,<br />Martine

Reacties zijn gesloten.