Geluk doet soms pijn…

Heb je dat ook al eens, dat je je geluk zo heftig voelt dat je er bang van wordt? Ikke wel. De boordcomputer van de auto gaf ‘s morgens bij het oprijden regelmatig buitentemperaturen aan van rond 3 graden. Met Bublé-klanken door de luidsprekers en de prachtige herfstkleuren langs de kant van de weg was er geen sprake van koude. Natuurlijk zat de verwarming die op 21°c stond er ook voor tussen. Echt plaatjes van vergezichten in de meest warme en verscheiden herfstkleuren zagen we passeren. Geel, groen, over oranje het diepste rood. Kan je in België ook zien, weet ik wel, maar toch is het anders. Met die dalen, bergen,…machtig. Ik kreeg er zowaar heel raar gevoel bij. Ik wilde gewoon zelf zo’n kleur zijn en me wentelen in de warmte van de anderen. Even niet mens zijn gewoon “zijn”.

Heel dankbaar voelde ik me dat ik dat alles mocht zien. Dat ik überhaupt dit snoepreisje mocht maken. Mét de man van mijn leven. Thuis was alles meer dan in orde toen we vertrokken. Kinderen en familie gezond en wel, niemand geen financiële zorgen, de bouw van de kinderen hun huizen verloopt nog altijd volgens schema en zonder problemen, niks om ons zorgen over te maken. Te mooi waar te zijn dacht ik toen bij mezelf. Dit kan nooit lang blijven duren. Op vakantie heb ik dan ook geen enkele nacht goed geslapen. Schrik dat er iets zou gebeuren dat al dat moois en goeds zou verstoren. Bang dat dit het laatste was dat we samen zouden doen. Hey zeg om me al zorgen te maken over dingen die waarschijnlijk niet zouden gebeuren!? Helemaal niet ik. Maar mooi en goed was het ginder ook hoor!

In de omgeving van de gite alleen al kon je alles vergeten en dan had je de rest van de Provence nog niet gezien! Op zondag stond bekende markt van L’Isle sur la Sorgue en een bezoek aan Chateuneuf du Pape op het programma. Op dinsdag een daguitstap langs verschillende dorpen: Oppéde Le Vieux is me hiervan vooral bijgebleven. Prachtig dorp met een heel mooi oud (redelijk vervallen maar toch nog gebruikt) kerkhof ook. Nadien ging het nog langs Ménerbe (het dorp waar Peter Mayle, de auteur van onder andere “Een jaar in de Provence” heeft gewoond) en Lacoste (hier staat bovenin het dorp het kasteel van Markies de Sade ondertussen opgekocht en gerestaureerd werd door Pierre Cardin).

Wat de volgende dagen ons brachten lees je in een volgend postje. Achteraf een reisverslag schrijven en nagenieten is heerlijk maar helaas lopen de dagelijkse beslommeringen ook gewoon door. Schoonpa is ondertussen onder de scan gegaan maar we weten nog niet veel meer. Het zou om een “oud” (van zijn val onlangs?) rugletsel gaan waar nu om de één of andere reden iets is verschoven waardoor zijn ruggenmerg gekneld is geraakt. Een operatie is misschien nodig maar voor een zware hartpatiënt is dit niet evident. De dokter zei dat we moeten afwachten of hij ooit nog alleen thuis kunnen wonen. Dat zou voor hem héél erg zijn want hij staat op zijn onafhankelijkheid. Op zijn 84ste doet hij het meeste nog zelf. heeft alleen iemand die komt poetsen en zijn boodschappen doen wij voor hem. Maar sinds zijn val ziet hij het niet echt meer zitten. Het komt nooit meer goed, zei hij twee weken geleden nog tegen me. Ik zou liever dood zijn, verleden week tegen mijn schoonzus. wat moet je dan denken. Niet goed hé. We kunnen hem wel opppeppen maar hij moet het wel zelf willen natuurlijk. Hij ziet allemaal heel negatief in en dat is geen goede zaak op die leeftijd. Wij proberen wél positief te blijven. Straks komt de neuroloog. Cross my fingers!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.