Blijven gaan…

De kerstbomen zijn afgebroken. Zetten doe ik graag, maar afbreken? Doe dat maar eens terwijl er een hond, waar de deugnieterij van afdruipt, rond je benen draait omdat hij weet dat er lekkers in de boom hangt. Ik moest maar eens per ongeluk een lekker hapje laten vallen. Terwijl ik zo de laatste overblijfselen van de kerstperiode aan het opruimen was, speelde op de radio “Frostie the snowman”. Gek, ik had het gevoel in rewind te staan. Vanmiddag nog even met een dweil door de living, met een vodje over de kasten en alles is klaar om zondag mijn schoonfamilie te ontvangen. Zij komen elk jaar appelbollen en worstenbrood eten op de vooravond van verloren maandag. Onze dochter kan er dit jaar niet bij zijn omdat ze moet werken maar zoon en schoondochter komen wel langs want hun langverwachte officiële trouwalbum is af en ze willen natuurlijk iedereen nog eens laten nagenieten van die schone dag.

Schoondochter haar buikje begint trouwens (eindelijk) goed te groeien. Nog een 3 maanden te gaan. Boeleke was verleden week al 28cm groot en weegt 610gr. Stilaan beginnen we ons toch af te vragen hoe boeleke er zal uitzien. Blond haar als papa? Donker haar als mama? Wiens neus? Wiens temperament? Natuurlijk is de enige bezorgdheid dat boeleke gezond is maar toch.

Morgen gaan we ons waarschijnlijk toch even in de winkelstraten laten zien. We kiezen voor Turnhout, daar zal het allicht niet zo druk zijn dan in Antwerpen. Eventjes door de soldekes gaan. Heel eventjes. Denk ik.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.