Op 08-11-2007 schreef ik:

“Dat gouden randje rond mijn dag gisteren begon allemaal met een paar houten blokken die ik mocht wegdoen. Wegdoen, ja, niet meer dan dat. Het ging niet zozeer om de handeling maar natuurlijk om de reden. Wie dit blog al een tijdje volgt mij zo een beetje kent weet dat, wanneer ik over gouden randjes spreek of schrijf, dat dan over mijn gezin gaat. Het begon dus gisteren met dat stel houten blokken die een nieuwe episode in ons leven aankondigden. Het park van L mocht, nee moest, een verdieping lager. Hij kan namelijk zitten, stevig zitten bedoel ik dan. Hij probeert ook om zich aan de spijlen omhoog te trekken. Tijd om te zakken dus…”

Gisteren, ongeveer twee jaar later, zou ik ongeveer hetzelfde kunnen schrijven. Tijd om, zowel letterlijk als figuurlijk, wat blokken weg te doen. Figuurlijk omdat L gisteren voor het eerst naar de kleuterschool ging en letterlijk om tegen de volgende oppasdag ook voor J de houten blokken onder het het park te laten zakken… En… ze kan niet alleen zitten maar begint stilaan ook te leren kruipen…

Aanbevolen artikelen