art journal sint

Sinterklaas. Naast het kerstfeest is dat voor ons toch één van de hoogtepunten van het jaar. Kleinkinderen plezieren, lekker snoepen en een leuke tijd samen. Helaas niet zo dit jaar

Dit coronajaar staat bol van de teleurstellingen maar deze was toch eentje uit de top 3. Geen sleepover met z’n allen, niet samen ontbijten met lekkere klaaskoeken en ander lekkers. Van dat idee heb ik even moeten bekomen.

Het was zoeken naar een manier die én coronaproof was én waarbij we toch de lachende snoeten van onze lieverds konden zien. Zeker omdat we ze al weken alleen maar via het kleine scherm zagen. De drang om hen even in levende lijven te ontmoeten, al was het dan op afstand, was zeer groot.

Maar kijk, waar een wil is is een weg. Deze oma vond een oplossing. De Sint kwam bij ons alles brengen en oma en opa brachten het stiekem als verrassing aan de deur. Met wit karton en satéstokjes knutselde ik baard en snor voor de extra smile op hun gezicht bij het openen van de deur.

Eerst kocht ik al wat ik nodig had online maar toch dicht bij huis. Chocolade bij chocolatier Valentino, speelgoed bij speelgoedwinkel Kiki. Daarnaast knutselde ik zelf wat in elkaar.

Voor de knutselgrage kids van dochter ging er nog een strik rond wat leuke to-do-dingen (zoals te kleuren gluurpietjes die ik trouwens zelf ook aan ons raam heb hangen – zie foto hieronder) en een recept voor speculaas.

Ik schreef ook het recept voor pepernoten uit omdat kleindochter haar handjes naar het schijnt kriebelden om die te maken. Een paar dagen later zou blijken waarom, toen ze haar zelfgebakken exemplaren op de stoep kwam leggen, mooi ingepakt en al. Zo lief! Het leek in de verste verte niet op een pepernoot maar smaken deed het hoor.

We moesten onze tocht spreiden over 3 dagen want ze wonen allemaal ver uit elkaar maar dat vonden we niet erg. We zouden het telkens combineren met een wandeling.

Niemand van hen was op de hoogte van onze komst zodat het verrassingseffect helemaal top was.

Dochter woont het dichtst bij ons maar in een appartement dus dat lag praktisch gezien wat moeilijker. Ze komt af en toe wel eens langs met de kinderen om elkaar op afstand even te zien dus daarom ging ik daar op vrijdag overdag alles op tafel leggen en maakte als teaser een selfie (met baard en snor) vanuit haar woonkamer. Achteraf bleek dat ze niet eens doorhad dat die foto bij haar thuis genomen was. De verrassing was dus nóg groter dan verwacht.

Bij de andere kleinkinderen legden we zaterdag stiekem alles aan de deur, belden aan, gingen twee meter achteruit en hielden baard en snor voor ons gezicht. Ik kan je zeggen dat de blik op hun gezichtjes onbetaalbaar was!

Zondag was het de beurt aan onze jongste kleinzoon. Die is als baby natuurlijk nog te klein voor zoiets maar we hadden hem en zijn ouders al maanden niet meer gezien. Reden genoeg om hem toch een eerste sintkado te gaan geven.

Dit bezoekje lag iets moeilijker. Maanden afstand (als in enkel foto’s en filmpjes krijgen), ons nakomertje niet kunnen zien groeien, hem niet leren kennen, het vreet aan me. Het is misschien raar maar daardoor voel ik me precies nog niet 100% geaccepteerd als zijn oma. Misschien nog temeer omdat zij inwonen bij de andere opa die hem dus dag in dag uit meemaakt. Ja het roept een zweem van afgunst op, dat geef ik grif toe. Zeker toen ik door het raam zag hoe de andere opa zijn papje gaf en hem knuffelde. Toen hij kleinzoon dan nog eens – wang aan wangetje – aan het raam kwam tonen kreeg ik het helemaal moeilijk. Hij deed om goed te doen maar besefte voorzekers niet hoe zwaar dit voor me was.

Zoveel liefde voelen dat het pijn doet aan je hart, ken je dat? Ik had de grootste moeite om mijn tranen te bedwingen. We bleven buiten op afstand nog even met elkaar praten maar eigenlijk had ik liever meteen vertrokken. Dit was zoveel zwaarder dan ik dacht. Hem niet zien was makkelijker dan dichtbij zijn en er niet aan mogen komen.

Nu las ik deze week in de krant nog een artikel over oma’s die een kleinkind als knuffelcontact hebben. Ik heb er mijn bedenkingen bij. Aan één kant een goed idee maar wordt er niet al maanden gehamerd op het feit dat je contacten tussen generaties moet vermijden? Ik vraag me ook af hoe een oma 1 kind kan kiezen uit meerdere kleinkinderen.

Bon, goed voor hen maar deze oma kan dat niet. Ik wil ze liever allemaal als knuffelcontact maar dat mag niet. Dus doen wij het zonder knuffels of nauw contact met onze kleinkinderen en dat valt ons heel zwaar. Hoe langer deze pandemie duurt hoe moeilijker het is om dit vol te houden. Volharden kan alleen omdat we ten volle de ernst van het hogere doel beseffen.

Ook al was de Sint dit jaar eerder een spook, onvergetelijk werd dit wel.

Aanbevolen artikelen

2 Reacties

  1. Wat fijn dat je toch kansen ziet en daar prachtig invulling aan geeft!

    1. We moeten wel hé Ageeth. Het is wat het is en volharden is de boodschap.

Reacties zijn gesloten.