Stress!

Na vermoeidheid en stress komt… een zona. Eentje in mijn gezicht dan nog. De zona ophthalmicus zorgt niet alleen voor extra vermoeidheid en koorts maar ook voor jeuk,  blaasjes, en zenuwpijn op mijn hoofdhuid, voorhoofd en ooglid. Allemaal aan de rechterkant. Waar voorheen de pijn op en af ging bleef die gisterennamiddag en -avond constant aanwezig. Gevolg: opgestaan met een opgezwollen lodderoog. ‘t Is geen zicht en ‘t geeft ook weinig zicht langs die kant. Ik bekijk de wereld dus effe letterlijk met een half oog. Niks aan te doen. Medicatie nemen, ondergaan en hopen dat het snel betert. Niks nieuws onder de zon voor iemand die al vele jaren chronisch ziek is. ‘t Was een beetje te verwachten dat alle stress en onzekerheid rond kleinzoon in combinatie met de oppasdrukte die de ziekenhuisopname met zich meebracht zich zou wreken op mijn lupuslijf dat al maar half zijn werk deed.

Wat kleinzoon zelf betreft, de dokters hebben een vermoeden van een ziekte en ze weten nu ook dat het er vanbinnen niet uitziet zoals het zou moeten. ‘t Is nu nog wachten op de uitslag van de biopsie voor meer en verdere info. Ook al ging niet alles zo vlot als verwacht en moest hij daardoor nog een nacht extra blijven, onze kleine man onderging het allemaal heel dapper. Hij had een door mij zelfgemaakte uil (Gebreid – zonder patroon – met grijze wol en priem nr 4, de poten gepunnikt, de ogen 2 gehaakte rondjes met een knoop erbovenop.) meegekregen die hij de hele tijd bij zich heeft gehouden.

DSCN7003-1600

 

 

 

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.