Donderwolken…

En of de donderwolken boven ons hoofd hangen. Ik had vandaag liever wat vrolijker begonnen maar helaas.. Vandaag krijgt de vriend van mijn moeder het
resultaat van zijn maandenlange therapie tegen kanker. We hopen op het beste maar toch ergens diep vanbinnen schuilt een stemmetje dat niet zo optimistische taal
spreekt. We zijn dus zenuwachtig vanmorgen. Héél zenuwachtig. Niet alleen voor hem duim ik maar ook voor mijn moeder. We hebben, zoals zovelen onder ons, al een
paar keer van zeer kortbij kennisgemaakt met deze verterende ziekte. Mijn vader is gestorven op 38-jarige leeftijd toen ikzelf nog maar 15 was. Ik ben daar op de dag van
vandaag nog steeds niet helemaal over en mis hem nog elke dag. Maar dat is een ander verhaal en daar wil ik nu niet over hebben. Mijn moeder leerde nadien terug
iemand kennen waamee ze een relatie startte. Na 10 jaar stierf hij … aan kanker. Haar huidige vriend is dus de tweede man waarmee ze het aandurfde om een relatie te
beginnen na mijn vader’s dood. Hij is al een 20-tal jaar vriend van de familie maar sinds een 3-tal jaren zijn ze een koppel. Ze was er bang voor. Zei steeds maar: “Zou ik
dat wel doen? Elke man die ik graag zie, krijgt kanker en sterft.” Ik heb haar toen moed ingesproken en hen bij elkaar gebracht omdat ik wist dat ze al een hele
tijd verliefd waren op elkaar maar geen van beiden de stap durfden zetten. Nu voel ik me dus schuldig. De vloek van onze familie heeft ook hem getroffen. Maar deze keer
loopt het goed af. Ik weet het. Ik voel het. Ik wil het. HET MOET GODVERDOMME!!!! Ik wil dat ook hij morgen nieuwe dromen, wensen en kansen heeft.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.