En het leven…

…tja, dat gaat gewoon voort hé. Nooit gedacht dat ik dat ging zeggen maar toch… ik ben blij dat ik de kleinkindjes niet veel heb gehad de laatste weken en ook niet veel moet oppassen de komende maand. Mijn lijf en leden kunnen nog niet helemaal goed mee met de dagelijkse routine, laat staan met zo’n twee pagadders in huis. Gelukkig is dochter hier zo goed als altijd geweest om een handje te helpen en binnen enkele weken gaat L naar school en moet ik meestal enkel nog op J passen. Niet dat dat zo simpel is want ze telt echt wel voor twee. Vergeleken met L is zij een echte “beus met vloeien” zoals ze in het Antwerpse zeggen. Onze meid is bijna 7 maanden nu en ze krijgt net haar twee eerste tandjes door. Ook al gaat het me niet zo goed af, ik geniet met volle teugen van mijn twee kleine lieverds.

Toen zijn mama hen bracht zei L snel “Mama biet na juis. L blijven oma pelen.” en als ze naar huis gaan is het steevast van “Oma mee na juis?”. Van zulke uitspraken heb ik altijd gedroomd en als je dan zoiets uit je 2,5 jaar oude kleinzoontje zijn mondje hoort komen dan smelt je toch gewoon ter plekke! “Jappig” zou hij zelf al luid lachend zeggen want hij vindt tegenwoordig alles nogal snel grappig. En dat vind ik op mijn beurt dan weer grappig en zo lachen we samen tot de dag om is…

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.