Hoteldebotel…

Goh wat een speciale dag was het verleden donderdag hé L. Ik opende ‘s morgens mijn ogen en ook al was ik nog niet goed wakker, toch viel mijne frank al, het was dé donderdagochtend. Ik wist nog steeds niet welk boek ik zou voorlezen. Tijdens mijn ontbijt las ik hardop het ene na het andere kinderboek en pas een uur vóór vertrek besliste ik dat het “Verdwaald in verkleedland”, uit de reeks Hoteldebotel zou worden.

Met toch een beetje zenuwen in mijn lijf liep ik iets voor elf het schoolplein op en de gang in. Ik was er al eens geweest tijdens de opendeurdag weet je nog wel, dus ik kende de weg. Op de eerste deur links zag ik tussen alle namen nu ook jouw naam staan. Dat deed wel een beetje raar. Bovenaan de deur de naam van juffrouw Tinne. Klop, klop, klop en ik stapte gedesideerd het klasje in. Aan je snuitje zag ik dat je blij verrast was. “Omaaa” riep je luid en met je armpjes open kwam je naar me toe gelopen. Terwijl we wachtten op de oma van Else ruimde je samen met de andere kindjes op. Je deed flink mee en kwam regelmatig naar me toe, klopte op mijn been en zei trots met je hoofd knikkend “Oma L hé!?” Net of je kon het niet zo goed geloven dat ik echt in je klasje was. Allemaal samen gingen we in de leeshoek zitten. Jullie hadden een leuk versje geleerd. Ik vond het wel grappig dat de clichés blijkbaar de wereld niet uit zijn want opa werd voorgesteld met snor en baard(je) en oma met bril, maar dat leg ik je later wel eens uit als je groter bent. Na een liedje dat jullie altijd zingen voor er wordt voorgelezen was het mijn beurt. Zenuwen had ik al lang niet meer, daar heeft je snoetje wel voor gezorgd. Jullie luisterden geboeid en er was een leuke interactie met de juf. Ik had er echt plezier in en jij duidelijk ook. Je kon het niet laten om tijdens het lezen naast me te komen zitten. Je hing bijna aan mijn lippen. Ik had je wllen opeten, zo vertederend was je! Nadien speelden we met een paar van je klasgenootjes “kleurentoren” terwijl de andere oma met haar kleindochter en de rest van de kleuters een ander spelletje speelden. Ik haalde af en toe mijn digitaaltje boven maar het is dankzij kinderverzorgster Veerle dat we héél dit onvergetelijke uurtje nog dikwijls kunnen herbeleven want terwijl wij druk bezig waren nam zij nog wat extra foto’s. En weet je, er komen er ook op de website van de school heeft de juf gezegd. Tof hé!?

Spijtig dat er maar 60 minuten in een uur zitten want ik had nog wel de hele dag willen blijven. Blijkbaar heb ik het toch zo slecht niet gedaan want ik mag van de juf én de kindjes gerust nog eens terugkomen. Ik zal het me in elk geval geen twee keer laten zeggen en dus hoop ik dat ik je nog dikwijls mag komen opzoeken in je klasje.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.