Kijkis…

Volgens mijn ma kon ik al als kleine mijn zin doordrijven. Als ik mee naar de winkel ging en iets leuks zag wees ik het gegeerde item aan en voegde er een “kijkis hoe mooi” aan toe. Dit genoeg keren herhalen had effect. Het feit dat ik het meestal gedaan kreeg zegt meer over mijn ma dan over mij lijkt me en het heeft er ook voor gezorgd, en dat geef ik eerlijk toe, dat ik (nog altijd) graag mijn zin krijg. Maar wie niet hé.

Het is iets typisch aan kleine kinderen en ze proberen elk op hun eigen manier uit te vissen hoe ver ze kunnen gaan. Kleinzoon heeft zo ook zijn eigen methode. Bij ma en pa doet hij dat op een luidruchtige manier in de vorm van luid roepen/wenen wat hij wil en dat koppig volhouden. Bij oma gaat het er iets subtieler aan toe en beperkt het zich voorlopig nog tot binnenshuis maar ik herken het zo goed! Hij kijkt me iets of wat grijnzend aan en zegt “Omaaaaa kijkis!”, en draait zich dan naar de plek waar wat hij ook wil ligt of staat. Dat kan gaan van een blik op de koekenkast, de fruitmand, de bollenpot,…  En hij heeft groot gelijk, proberen gaat mee. Zo kom je ergens in het leven.

 

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.