Luk niet…

… zou L zeggen. Ons J in close up op foto vastleggen is geen sinecure. Dikwijls zit ze er met haar handjes voor om het toestel te grijpen. Wat een verschil met haar broer toen die nog baby was! Massa’s ‘gelukte’ dichtby babyfoto’s heb ik van hem. Niet omdat hij het eerste kleinkind is maar gewoon omdat hij een andere baby was dan J nu. Zij heeft zulke grijpgrage handjes!

Gewone foto’s lukken dan weer wel. Nu ja, niet altijd want ze is nogal een wielewaal. Gelukkig heb ik er genoeg om te illustreren dat ze een schat van een baby is, snuitjes trekt, al flink in haar stoel kan zitten, liever op de speelmat ligt dan in haar park, graag lacht, zelf haar koekje verorbert of graag met bloementutje en Musti in de nabijheid in slaap dommelt…

Nu het stilaan wat frisser wordt buiten, spelen we niet zoveel meer buiten. Noten rapen in de tuin, eikels en kastanjes zoeken in het park of een bezoekje aan de kinderboerderij en het daarbij horende ritje op de schommel of de traktor kunnen altijd als het niet regent. In de zandbak spelen niet meer. Het zand is nat en koud. Maar, voor alles is een oplossing hé. Een plastic badje gevuld met wat zand, mini potjes, schepjes en bulldozer erin en spelen maar. Blokken stapelen, boren en kloppen, boekje lezen, tv kijken of de auto’s boven halen… L amuseert zich wel.

Of we spelen verstoppertje waarbij hij “verschoten mij” zegt als ik hem van achter een hoekje of deur doe schrikken en blij “ik gefond” roept als hij me gevonden heeft. Dat mijn pijp uit is na een ochtend of middag met die twee rakkers verschoten mij niet.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.