Tent & things…

Zomaar een conversatie tijdens een oppasmiddag verleden week:

zij: Omaaa, wij willen in de tent spelen.

ik: Sorry schatjes, maar oma heeft geen tent.

zij: Ja, maar thuis hebben wij wel een tent. Een kaboutertent.

ik: Dat is tof. Hier hebben jullie een eigen speelhuisje in de tuin, dat is toch ook goed.

zij: Ja, maar wij willen in de tent.

ik (onderwijl druk nadenkend): Wacht in jullie speelhuisje, ik heb een verrassing, en niet piepen hé!

Beiden verdwijnen ze in het huisje.

Twee minuutjes later:

hij: Omaaaa, ik moet kaka doen.

ik: Ja ja.

Stilte.

hij: Omaaaa, mag ik dan naar de wc?

ik: Maar natuurlijk!

hij: Ik zal niet kijken zeuh.

Ik zie hem met zijn hoofd bijna in de grond naar binnen lopen en even later op dezelfde manier terug. Zonder te piepen. Wat een zelfbeheersing! Ik weet niet of ik niet zou gluren in zijn plaats.

‘t Was een herinnering, nog vers in mijn geheugen van toen ik zelf klein jong was, dat me op het idee bracht om een door de kleinkindjes zó gegeerde ‘tent’ te bouwen met de parasol, mijn mandje wasspelden en alle grote tafellakens en dekens die ik kon vinden. De tent die we vroeger zelf maakten was klein en laag want de parasols waren toen een pak kleiner dan tegewoordig. De hunne werd er eentje voor iets te groot uitgevallen kabouters, zeg maar perfect voor ons, kleine mensjes…

DSCN2773.JPG

Ons vieruurtje, lekker frisse watermeloen, verorberden we in onze tent gezeten tussen het speelgoed…

DSCN2775.JPG

Dat is gezellig hé oma, was hun commentaar. Meer waardering had ik niet nodig. Dat we ons nog goed geamuseerd hebben die middag hoeft geen verdere uitleg geloof ik hé. En dat ik me terug even kind voelde ook niet zeker?

 

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.