Move…

L loopt achter me, legt zijn handjes op mijn achterwerk, duwt en roept: “Oma, move!” Nog niet eens twee en half en al tweetalig! Hij blijkt een volleerd papegaai te zijn, die kleinzoon van mij. Alles zegt hij na. Zo wordt zijn woordenschat dag na dag groter en groter. Ik sta er elke keer weer versteld van. En wat ik nog het strafste van al vind is dat hij die woorden nadien uit zichzelf in de juiste context kan gebruiken. Wat zit zo’n kinderhoofdje toch knap in elkaar.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.