Oma foto…

Zo noemen ze me al maar ik heb wel zijn eerste vier maanden in beeld. Ik kan er naar kijken en blijven kijken. Niet alleen naar de kleine maar ook naar de foto’s. De eerste keer oppassen is goed verlopen maar wat was het vermoeiend! Ik heb nog het geluk dat het een heel braaf kind is ook maar toch. Na verloop van tijd zal het wel beteren zeker. Nu is dat allemaal nog nieuw en denk je over alles nog te veel na. Mijn ritme en dagindeling zal ik ook moeten aanpassen heb ik al gemerkt. Ook voor de dagen dat hij hier niet is.
Volle bak was het even over de middag. Zowel bobonne en bompi als tante S kwamen op bezoek. Niet voor mij maar voor de kleine natuurlijk. Bobonne trok rare snuiten en liet kleinzoon lachen tot hij gibberde van plezier. Tja, en wat doe je verder zoal met zo’n baby? Beetje spelen, beetje tegen bezig zijn, eten geven, we zijn gaan wandelen, we hebben wat gezongen en naar de bloemetjes gaan kijken,… Volgens zijn ouders slaapt hij overdag niet veel maar daar heb ik hier toch niets van gemerkt. Eens zijn papje op gingen zijn handjes naar zijn ogen en probeerden ze de slaap weg te wrijven. Binnen 10 tellen was hij in dromenland en werd zelfs niet wakker van het blaffen van onze hond. Houden zo zou ik zeggen. Helaas heb je daar met kindjes niets aan te zeggen. Bovenstaande korte impressie mailde ik vrijdagavond nog naar zoon en schoondochter. Wisten ze tenminste wat hun zoon heeft uitgespookt bij oma. Ze konden het best appreciëren. Niet dat ik dat elke week ga doen maar voor de eerste keer mocht dat wel vond ik. Ik kon die eerste nacht bijna niet slapen van de zenuwen. Om half zeven was ik al uit bed. Deze week komt kleinzoon 2 keer, vandaag van 7u tot 16u en vrijdag van 11.30u tot 18u. Vanmorgen heb ik nog niet al te veel rustgehad. Hij was wakker bij aankomst en heeft wat liggen spelen in zijn park. Natuurlijk ben je er zelfs dan ook af en toe mee bezig. Normaal gezien slaapt hij daarna maar niet vandaag. Tegen kwart over 8 begon hij te wenen, te krijsen eigenlijk, en dan is het raden naar wat er mis is. Na in zijn logboekje, jaja, te hebben gekeken kon het best zijn dat hij weende van de honger. Flesje gemaakt et voilà, buikje vol en nu slaapt hij. Voor hoelang, dat zullen we moeten afwachten. Weet me met andere woorden wel bezig te houden. Tot blogs!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.