Onderuit…

De fut om me aan te kleden ontbreekt en ik beslis minstens één pyjamadag in te lassen. Ik staar naar het vlammen in de haard. ‘k Ben moe, écht moe en dat komt omdat ik teveel van mezelf heb gegeven weet ik. Niet in tijd, wel in intensiteit. Tja, zo ben ik nu eenmaal. Ziek of niet ziek, elk jaar weer neemt het uur dat verloren gaat bij de start van de wintertijd sowieso een deel van mezelf met zich mee. De ene dag is dat al voelbaarder dan de andere. Met de krant valt een bijlage over uitvaarten in de bus en in mijn mailbox zit een mail waarin me duidelijk wordt gemaakt dat ik maar beter op tijd mijn eigen begrafenis begin te regelen want het kost geld, véél geld, en ik wil toch mijn vrienden en familie niet opzadelen met alle last!? ‘t Zijn dingen waar ik eigenlijk liever niet aan denk en de spreekwoordelijke druppel die me helemaal onderuit doet gaan.

‘k Maak me ook zorgen. Zorgen om naasten die ziek zijn. Onze kleinzoon bijvoorbeeld die vrijdag een (hopelijk) beslissende scan moet ondergaan voor de gezondheidsproblemen die al meer dan een jaar duren. Zal er moeten geopereerd worden of staat de gestelde diagnose toch op losse schroeven?

Mijn gemoedstoestand zorgt ervoor dat ik me iets minder sterk voel dan normaal, de tijd van het jaar doet de rest. Binnenkort is de dag die ik al 32 jaar lang herbeleef. Een dag die mijn leven voorgoed een bepaalde wending gaf. Ik trek me even terug en wacht op betere dagen want ja, ‘t leven gaat hoe dan ook verder. Positief denken, nog effe en ook dat lukt me wel weer.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.