Alles heeft een reden…

Er zullen nog moeilijke momenten komen maar het zwaarste, het afscheid, is voorbij. En het leven? Tja, dat gaat gewoon door hé. Hoe moeilijk en zwaar het soms ook is. Voor mij heeft het wenen, het afschrijven van mijn emoties en het lezen van het medeleven op blog heel veel geholpen. Voor ventje vooral het wenen, de steun van zijn gezin en de blijken van medeleven. Het was een verdrietige periode om zo, toch onverwachts, iemand uit de naaste familie te moeten afgeven. Tegelijkertijd was het ook een heel mooie periode van samenzijn en het voelen van de enorme liefde die er binnen ons gezin en ook binnen de familie bestaat. Een reden beide pollekes te kussen” zoals ze in het Antwerpse zouden zeggen.

Wat me ook is opgevallen, opgevallen is niet het juiste woord, wat me deze week nog eens werd bevestigd eigenlijk is het feit dat ons lot niet in handen hebben. Dat we eigenlijk marionetten zijn. Poppen aan draadjes verbonden met een houten frame. Wie die houten frame dan wel mag bedienen weet ik niet maar dat we er zelf geen zeg over hebben is wel duidelijk. Bevestiging ook van het dat we leven volgens een vooraf geschreven scenario. Dat al wat je doet een reden heeft en dat je eigen wil dus met andere woorden niet echt bestaat. Het lijkt alleen maar of je bepaalde dingen doet of beslist in eigen wil maar in feite zijn die dingen al lang voor jou het scenario vastgelegd.

De  foto’s die ik van het interieur van de stoomtrein nam tijdens korte vakantie in september bijvoorbeeld. Hoewel ventje, toen ik ze nam, de foto’s niet snapte (voor mij gaven ze toen al een heel sereen gevoel) bleken ze een perfecte en passende begeleiding van deze periode te zijn. Of het feit dat ik een paar weken geleden nog een foto van schoonpa nam in het ziekenhuis. Een foto waar hij gewillig heeft voor geposeerd, hoewel hij daar niet echt van hield. Een mooie foto trouwens die nu waarschijnlijk bij de familie op de kast staat. Toeval? Nee, daar geloof ik niet in. Alles heeft zijn reden.

Religie heeft mij altijd al geboeid. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik katholiek ben opgevoed en er mooie herinneringen aan overhield? Misschien door het rustgevende gevoel dat ik krijg in een kerk? Ik kijk en luister graag met een kritisch oog en oor naar al wat met godsdienst te maken heeft. Hoewel ik het moeilijk vind, probeer ik te begrijpen waarom er mensen zijn zo diep geloven in een God of dat er mensen zijn die alles wat de Paus zegt en schrijft voor waarheid aannemen. Dat er meer is tussen hemel en aarde daar ben ik van overtuigd maar wat, wie en hoe? Stof tot nadenken.
Oprechte dank aan iedereen voor de steun en medeleven via blog, mail of via zijn/haar aanwezigheid.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.