Blah blah blah on the radio…

Na zoveel jaren bloggen denk je soms dat je alles al eens vertelt hebt. Niet dus! Ik kan mijn blogvrienden zich, met de mond open, doen afvragen of het waar is wat ze lezen. Zo tweette ik van de week dat ik met het EK2012 wel al eens graag een voetbalmatchke meepik op televisie. Ja, met interesse. ‘k Weet wat hens is, wanneer er een corner moet gegeven worden én kan zelfs buitenspel uitleggen. Ik stond vroeger, in mijn veel jongere jaren, zelf nog op het veld. En dan bedoel ik niet het patattenveld. Als speler, jaja. Naast het voetbal deed ik toen ook aan jazzdans kwestie van duidelijk te maken dat ik echt wel een meisje-meisje was. Nana een voetballer, de dames die het lazen hadden het niet in me gezien.

En dan is er ook het radio verhaal waar sommigen van verschoten. Ik kwam een eerste keer in aanraking met de radiowereld begin jaren tachtig toen de piratenzenders opkwamen. Met een groep vrienden besloten we een, illegale, zender te starten. Dat waren spannende tijden. Een paar keer werd onze zender in beslag genomen en konden we van nul beginnen. Ik had een programma met oldies, muziek die mijn vader me leerde kennen en waar ik dus mee opgroeide. Met ‘Je bent nooit te oud voor goud’ was het een beetje een vreemde titel voor een programma die naar jongeren gericht was maar dat viel me pas later op. Toen ik wat wijzer werd waarschijnlijk. De verhuis naar een ander dorp en een verandering van vriendenkring zorgden voor andere interesses maar de passie voor muziek is altijd gebleven.

Vele jaren later herhaalde de geschiedenis zich. Zoon kwam via stage terecht op het plaatselijk radiostation en zo rolde ook ik er weer in. Regionieuws opzoeken, de teksten schrijven en inlezen was daar mijn taak. Ook was ik stand-in voor het nationale nieuws als de vaste nieuwslezer niet beschikbaar was. Mijn stem over de hele provincie op de radio horen, ‘t deed elke keer weer raar. Heerlijke tijd was dat die ik soms wel wat mis. Snappen de dames nu waarom ik zo’n tettergat ben?

 

Radiomensen zijn een heel speciaal volkje. Ze zijn heel ad-rem, ook als ze niet on air zijn, en sommigen ongelooflijk grappig. Love it! #kwoudaketookkon Mijn favorieten op de nationale zenders? Sven Ornelis bijvoorbeeld. Die kan leuke radio maken, hilarisch uit de hoek komen in zijn colomn (in Het Laatste Nieuws) en dan zwijg ik nog over zijn tweets. I love it! Of Peter Van de Veire. Prettig gestoord is die en heeft niet alleen een lekker gevoel voor humor, die ziet er zelf ook lekker uit. Sorry Sven. Als ik Peter een tip zou geven… die onafgeborstelde look met bril die ik tijdens de marathonradio zie via de Petercam mag hij in de toekomst gerust aanhouden. #sexy!  Hahaha, beetje bakvispraat verkopen.  Nu, ik wens Peter in elk geval succes met zijn marathon. 183 uur radio maken, je moet het maar doen.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.