Breedsmoelkikker…

Mijn goede voornemen begin 2004 was starten met “weight watchers”. Door jaren gebruik van een hoge
dosis cortisone woog ik toen zeker 20 kg teveel. Op 8 januari startte ik. Eind oktober van dat jaar was ik 21
kg lichter. Afvallen, dat was het probleem niet maar mijn gewicht op peil houden wel. Ik moest nog steeds
cortisone slikken, maar wel in mindere mate. Begin 2005 had ik dus als enige voornemen, mijn gewicht nog een beetje laten
zakken (ik was weer terug een paar kilo’s aangekomen) en dan proberen te houden. Mijn cortisone mocht ik in 2005 geleidelijk afbouwen (heb nog een batterij andere medicatie die mij op de been moet houden) en eind augustus kon ik voor de eerste keer in jaren zonder. Een paar maanden heb ik het toch kunnen volhouden, ondanks kleine opstootjes die ik gelukkig onder controle kreeg. In december sloeg het noodlot weer toe. Een nieuwe zwaardere opstoot van SLE die wél een hogere dosis medicatie vroeg. Met als gevolg, opgeblazen gevoel (én bijbehorend uitzicht!), honger, kilo’s,…. Het zijn er geen 20 deze keer maar toch gaan we vanaf morgen weer voor 10 kg minder. Met dat eindeloze dieetgedoe heb ik zo geen probleem. Het is dat opgeblazen uiterlijk dat je krijgt als je cortisone neemt. Ik voel me dan precies een breedsmoelkikker, haha!! Ach, nog een paar maanden en dan heb ik, hopelijk, weer mijn gewone uiterlijk terug. Ik moet trouwens niet klagen, er zijn erger dingen in het leven. En straks begin ik mijn zondagnamiddag met een lekker worstenbrood en appelbol! Slecht voor de lijn maar toch zo mmm …lekker. Een kilo meer of minder, wat maakt het uit? Niks!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.