Buurtwinkelen…

Ik las het van de week nog in de krant; de buurtwinkels zijn aan een heropleving bezig. Meer
en meer mensen gaan terug naar de kleine zelfstandige in de buurt in plaats van naar de grote
supermarkt bij de stad. De prijzen zijn nagenoeg hetzelfde, de kwaliteit is dikwijls beter, je
wordt er vriendelijk bediend… Je bent ook sneller weer thuis want je moet niet zover rijden en
met de brandstofprijzen van tegenwoordig is dat geen overbodig luxe. Akkoord met de meeste
argumenten, maar sneller weer thuis? No way als je in een klein dorp woont en stilaan Jan en
alleman begint te kennen. Zo ging ik gisteren even snel mijn boodschappen doen. Tenminste
dat was de planning. Om half elf moest ik bij de manicure zijn in ons dorp. Tot daar geen
probleem. Bij het buitenkomen begon het. Kom ik een vriend, voor wiens firma ik nog
vrijwilligerswerk heb gedaan, tegen die een paar maanden geleden vader is geworden (smak,
smak, hoe ist…). Na wat nieuwtjes over en weer vraagt hij me binnen op zijn kantoor voor een
tas koffie. Eén tas worden er twee en na het binnensijpelen van enkele collega’s is er al gauw
twee uur voorbij aan koffiekletsen. Ik kijk op mijn horloge en loop snel naar mijn auto die
achter de hoek geparkeerd staat. De juffrouw van de manicure ziet me passeren en tikt op het
raam. Al lachend steek ik mijn kop binnen om te zeggen dat ik ben blijven plakken en nu écht
onderweg ben naar de winkel. Ik stap in de auto en net als ik wil starten zie ik een vriendin, die
aan de andere kant van het dorp woont en net terug is van vakantie, naar me toe lopen en
zwaaien. Ik stap uit (smak, smak, hoe ist,…) en als ik een volgende keer op mijn uurwerk kijk
zijn we weer een uur verder. Gelukkig is het café niet open en wonen we allebei net iets te ver
uit het dorp om op de idee te komen in haar of mijn keuken te belanden voor koffie met een
koekje of ik zat daar nu nog te sjauwelen. Uiteindelijk, na drie uur tetteren, parkeer ik mijn
auto op de parking van de plaatselijke supermarkt om daar…. je raadt het, een kennis tegen te
komen die vrij zwanger blijkt te zijn sinds ik haar de laatste keer zag en dus…. smak, smak,
hoe ist…. Daarom en alleen daarom doe ik dikwijls tóch die trip naar een (kleine) supermarkt
in een dorp op een half uur rijden. Ik ken er niemand. Voorlopig.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.