Dat hoort erbij…

We gaan samen naar een kinderkledingwinkel. “Mag de kleine jongen met mama op stap?” vraagt de verkoopster. “Nee, maar wel met oma,” is mijn antwoord. Ze trekt grote ogen en zegt “Dan zie jij er nog heel goed uit mag ik toch zeggen.” Het is niet de eerste keer, en ook niet de laatste weet ik wel zeker, dat ik dit voorheb. Mijn antwoord hangt gewoonlijk af van mijn gemoedstoestand. Soms zeg ik gewoon “Ja hé.” of “Dank u.” en soms zeg ik hoe de vork aan de steel zit.

Met onze kinderen had ik het ook altijd voor. Toen dachten ze dat ik de grote zus was. Het stoort me niet. Dat hoort er gewoon bij en ik kan het de mensen niet kwalijk nemen. Ik ben nu eenmaal een heel jonge mama en oma. Liever zo dan dat ze denken dat ik de grootmoeder van mijn kinderen en de overgrootmoeder van kleinzoon ben. Dan zou ik wél complexen krijgen.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.