1 jaar…

Een jaar geleden zat heel blogland in spanning te wachten op het verlossende postje. Ondertussen zijn we 12 maanden verder en heb ik de geneugten van het omaschap al in zijn volle glorie mogen ondervinden. Ook de mindere kanten, die ik zondag mocht ervaren, maar dat is een postje apart en voor een andere keer. Vandaag alleen maar blije gezichten. Zondag was zijn verjaardagsfeestje dus met taart en veel kado’s. Héél veel kado’s. Mijn ma zei: “Als ik honderd wordt krijg ik ook zoveel kado’s.” Ze vond het schandalig, al die verwennerij. Ach! Van ons kreeg hij een grote zandbak in de vorm van een vlinder en een setje van Nijntje met een schepje, emmertje enzovoort.

Zelfs zonder zand vond hij het leuk om spelen. Gewoon met schep en rijfje tegen elkaar of tegen de zandbak kloppen was al een belevenis op zich. Het volgende kado wilde hij niet eens hebben en duwde het gewoon van zich af. Grappig. Van Frankrijk hadden we ook nog een paar schattige sandaaltjes meegebracht. Vind ik niet overdreven hoor. Als ik mijn gangen had gegaan hadden er nog een paar kadokes extra geweest. Uiteraard! Hij kreeg natuurlijk nog een massa andere kado’s van de rest van de familie. Dat bleef maar komen. Goh, wat had ik kleinzoon gemist op vakantie. We zijn zondag iets vroeger vertrokken dan afgesproken zodat we hem zeker een minuutje of tien voor ons alleen hadden om te knuffelen voor de andere familie er was. Vandaag is hij hier (Yes!) en dan gaan we samen leuke dingen doen. Het weer zit mee dus misschien lukt het eindelijk om eens naar de kinderboerderij te gaan. Nog een leuk extraatje op deze mooie dag: sinds vanmorgen is opa officieel baba.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.