Geschalodderd…

Het gaat vooruit. Het gaat verbazend goed vooruit. Wat zo’n gasten op een week tijd allemaal bijleren, je kan het niet geloven. Beer klinkt nog heel de dag door het huis. Het is zijn manier om te vragen wat de benaming van iets is. Bloemen, dieren, huizen, bomen,…. alles wordt aangewezen en moet bij naam genoemd worden. Ook moeten we nu regelmatig proeven van wat hij eet. Dan steekt hij zijn koek, drinken of boterhammetje uit naar je mond en mompelt iets onverstaanbaars. Als je dan doet of je proeft, “nam nam”, geeft hij je een verblindende smile. Een hond is niet meer “oe oe oe” maar “waf waf waf”. En als je je vinger vermanend “pas op hé” in de lucht steekt dan doet hij dat ook en begint dan pas te wenen. Dag wuiven kan hij al een tijdje maar hij doet het alleen naar mannen. Het is vrij duidelijk dat ik fier ben op wat hij allemaal kan hé.
Gisteren was een lange oppasdag van half tien ‘s morgens tot kwart of negen ‘s avonds. Wel weer een hele leuke (natuurlijk) maar ook vermoeiend want hij heeft maar een kleine twee uurtjes geslapen. Ik schrok wel even toen schoondochter met hem binnenkwam ‘s morgens. De dag voordien was hij bij de andere oma uit de buggy gevallen. (Hier zou ik nu mijne zeg over kunnen doen “Tja, als ge…” maar dat doe ik maar wijselijk niet. Voorlopig toch niet. Laat ons het erbij houden dat het normaal gezien vermeden had kunnen worden.) Recht op zijn snoetje dat nu dus helemaal geschalodderd is. Nog een stuk of 12 muggenbeten op zijn wangen en voorhoofd maakten het plaatje compleet. Het sukkeltje, hij ziet er niet uit. Dat het maar snel geneest. En morgen doen wel iets extra leuks. Daar zal ik straks als eens goed over nadenken sé.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.