Hartedief…

Gisteren kwam hij, mijn hartedief. Ik moet toegeven dat ik, gezien mijn gezondheidsproblemen van de laatste tijd, er wat tegenop zag want het is toch ontzettend vermoeiend zo’n kind in huis. Toen kwam schoondochter binnen met kleinzoon op haar arm. “Daar is oma,” zei ze. Kleinzoon keek, gaf me een grote smile en weg waren de bezwaren die ik even voordien nog gevoeld had. Met zijn gezondheid gaat het ook beter. De antibiotica heeft zijn werk gedaan en kleinzoon is weer zijn blije zelf zoals je hieronder kan zien. Ik merkte gisteren ook dat de klanken die hij maakt niet meer alleen klanken zijn. Hij probeert echt te communiceren. Veel oe’s en a’s op dit moment. Als de hond blaft zeggen we altijd “Oh, wat doet de hond? Woef, woef woef!” Wanneer hij de hond hoort zegt hij dan “oe oe oe”. Nu wordt het alleen nog oefenen om hem te begrijpen want veel woordjes lijken natuurlijk op elkaar. Het verschil wanneer hij boek bedoelt in plaats van koek is me al duidelijk door een klein klankverschil. Hij staat ook al veel steviger op zijn benen. Leunt met maar één arm ergens tegenaan en probeert ook op de zetel te kruipen. Maar pech voor hem, de zetel is véél te hoog dus daarvan blijf ik nog wel even gespaard denk ik. Voor de rest staat de deugnieterij op zijn gezicht geschreven.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.