Ikke doen…

Het blijft voorlopig nog beperkt tot het eten. Ik weet niet of ik dat zo plezierig vind, dat zelf doen. Grappig is het wél om hem bezig te zien. Eerst prikt hij een stuk pannenkoek op zijn vork zoals opa hem heeft voorgedaan. Als het de tweede keer niet lukt neemt hij gewoon een stukje in zijn hand en prikt het zo op zijn vork. Tja, zo gaat het ook én doet hij het zelf hé. Het is toch weer een grote stap vooruit. Hij kan stappen, begint zich goed verstaanbaar te maken, wil zelf zijn lepel of vork vasthouden en kent het woordje ‘nee’ veel te goed… Met andere woorden, geen baby meer. Hij wordt nu echt peuter. Niets is meer vanzelfsprekend.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.