Kijk!

Om kwart over zes begon mijn oppasdagje. Normaal nemen we hem nog een uurtje ofzo mee in bed. Slapen dat wordt er niet gedaan dan. Opa
treiteren, dat wel. Aan zijn neus trekken, op zijn gezicht kletsen, op zijn lijf kruipen. Omdat kleinzoon dikwijls bij aankomst nog omvalt van de
slaap wou ik gisteren eens proberen om hem direct zijn ochtendpapje te geven en hem in zijn bedje te leggen. Tegen half acht sliep hij en om half negen was hij terug wakker. Net op het moment dat ik de krant wou lezen. Dat was een beetje pech hebben. Ik denk niet dat het voor hem veel deed maar voor mij was het makkelijker zoals voordien, tegen acht uur in zijn bedje en een uurtje of anderhalf slapen. Verleden weekend waren we puzzelstukken gaan kopen om een rubberen speelmat te maken op de grond. Hij probeerde de laatste tijd te kruipen maar door de parket schoof hij achteruit. Zo geraakte hij er ook wel maar toch. En ja hoor, vandaag heeft hij voor het eerst laten zien dat hij kan kruipen. Al snel was hij bij de salontafel waaronder stapeltjes tijdschriften liggen. Zich overal aan optrekken ook. Eender wat. Geen seconde kan ik hem uit het oog verliezen! Mijn eerste gedacht was “Yes, hij kruipt!” maar toen ik mij bewust werd van de gevolgen ging dat al snel over in “Aiaiai, hij kruipt!”. Ook handjes draaien begint hij stilaan uit zichzelf te doen. Bijna de hele dag hebben samen op de grond gespeeld met een blokkentoren en een trein. Gewoon naar hem kijken terwijl hij alleen speelt vind ik ook heerlijk. Het ontging me wat bij mijn kinderen vroeger (misschien omdat ik zelf nog zo jong was?) maar als oma nu viel het me van in het begin op dat het allemaal zo snel gaat. Ze worden zo snel groot. Veel te snel.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.