Ne rappe…

Ja, zo zou ik kleinzoon nog het beste kunnen omschrijven. Schoondochter kreeg net het boekje “mijn kind is negen maanden” aan en kleinzoon kan, met zijn 8 maanden, al alles wat er staat. Het is ne rappe. En ongeduldig! Toen hij net kon zitten wou hij niet meer liggen. Nu hij kan zitten wil hij altijd rechtstaan. Schattig hoe hij zich aan de spijlen van zijn box omhoog trekt en daar dan, nog licht wankelend, staat te schateren. Hij is zo een kind dat “wil lopen nog voor hij kan stappen” denk ik. Net als zijn papa, die heeft dat nu nog. Ze worden toch zo snel groot hé. Maar hij is een beetje ziekjes nu.

Gisteren was het een zware oppasdag. Ondanks de koorts vocht hij tegen de slaap. Op 12 uur tijd heeft hij misschien drie keer een half uurtje geslapen. Een verstopte snottenbellenneus van hier tot ginder maakte het ademen er natuurlijk niet gemakkelijker op. En zeuren! Daar hebben zijn tandjes ook nog altijd voor een deel schuld aan vrees ik. Van de vier die bovenaan gaan doorkomen staat er al eentje. Twee die er proberen door te priemen en eentje dat er nog aan moet beginnen maar al duidelijk klaar zit. Hij heeft denk ik de hele dag op mijn lijf gehangen want in zijn box wou hij, net zo min als in zijn bed, niet zijn. Ach, je hebt toch de neiging om zo’n kind constant te knuffelen en te troosten als het ziek is. Wel lief eigenlijk dat hij zo dicht mogelijk bij oma wil zijn. Zijn kleine armpjes soms strak rond mijn hals gekneld. Het liedje “klappen in de handjes” kreeg hem aan het lachen dus dat hebben we de hele dag door gezongen. Hij kreeg er geen genoeg van. God, wat hou ik van dat kleine mensje.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.