Sinterklaas kapoentje…

De oppasmiddag vrijdag is uitgegroeid tot een heuse sleep-over. Zaterdag stond een bezoek aan het huis van de Sint in Sint Niklaas op de planning. Heel vroeg in de ochtend, ongewassen en in kamerjas, mondde dit al uit in een oefensessie Sintliedjes-zingen.

Grote ogen, zonder een sprankeltje angst maar wel met een regelmatige mondelinge toevoeging van “bij oma blijven”, zagen hoe Pieten her en der door het huis zoefden. Dezelfde grote ogen zagen de badkamer, het bed, de beer, de plaspot en de ontbijttafel (jaja, Hij lust ook speculaaspasta) van de Sint, de slaapkamer en badkamer van de Pieten en een hele hoop kindjes die ook een kijkje kwamen nemen. Of hoe leuk opa het vond dat één van de Pieten zijn sjaal knoopte…

Dat ik deze onvergetelijke middag mocht beleven in het bijzijn van en paar blogvrienden maakte het nog extra specialer.  Samen deden we superenthousiast  de ronde door het huis welke werd afgesloten door een vertelmoment van enkele auteurs van kinderboeken.

In de auto viel L in slaap nog vóór we Sint Niklaas goed en wel uit waren gereden, zijn mandarijn nog stevig in de hand.

Onderweg naar huis en eens de adrenaline van de middag een beetje gezakt was kwam bij mij de realiteit wel stevig aan in de vorm van pijn in lijf en leden. Ja, het was een zware dag geweest maar mensen wat was ik gelukkig!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.