Niks te feesten…

Wat een periode hebben we achter de rug. Niks te feesten was het hier met kerst of met oud en nieuw. Het krioelde van de ziektekiemen. Eerst ventje ziek, dan ik en kleinzoon, dan dochter en schoondochter. Alleen zoon en schoonzoon zijn gespaard gebleven. We moeten het positief bekijken: we hebben nu nog een volledig feestmaal in de diepvries steken. Oudjaar vinden wij niet zo belangrijk en dan staat er nooit veel op het programma. Er worden ook geen kadokes voorzien bij deze gelegenheid. De kinderen gaan trouwens altijd uit die avond. Meestal eten we onder ons tweetjes wel wat feestelijks maar ook dat hebben we dit jaar achterwege gelaten. Geen van beiden was al “op zijne eet”. We waren voor het eerst ook babysit van dienst. Iets dat de komende jaren een traditie zal worden denk ik. Gisteren was de eerste keer dat ik me goed genoeg voelde om buiten te komen. Even langs mijn ma geweest om nieuwjaar te wensen en een pistoleke te eten. Maar het was niet allemaal slecht die laatste twee weken van het jaar. Kleinzoon heeft ons verrast door voor het eerst zelf recht te staan in zijn box. Hij doet nu ook niet liever dan aan zijn handjes gehouden te worden en zo te stappen. Hij kan ook sinds verleden week zelf in de handjes klappen. Die twee weken aan een stuk “klappen in de handjes” zingen had ik er wel voor over. Zó schattig! Nu gaan we voor “handjes draaien”. Veel werk ligt er nu ja door al dat ziek zijn. Was, kuis,…. We weten weer wat doen. Net nu kleinzoon nog heel veel hier is de komende anderhalve week. Het worden nog drukke dagen!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.