Pak van mijn hart…

Vorige vrijdag was ik vroeg “van dienst”. Om zes stond schoondochter hier met kleinzoon. Het liep een klein beetje anders dan anders want ik moest leren aerosolen. Nu, leren is een groot woord maar toch. “Een beetje van dit, een paar druppels van dat, nog 2 ml van het gene en dan een kwartier op zijn gezichtje houden. 3 keer per dag. Nog minstens een kwartier wachten om hem eten te geven omdat hij anders zou kunnen overgeven”, dat waren de instructies. Die eerste keer vond ik maar eng. Kleinzoon probeerde in het begin nog om het masker van zijn gezichtje te duwen maar al snel liet hij me begaan. Onderwijl zong ik maar wat liedjes om hem rustig te houden. Het viel allemaal nogal mee. Aangezien hij al een paar nachtjes slecht en weinig had geslapen was hij vrijdag heel moe en heeft hij in de voormiddag dan ook veel geslapen. Wat spelen en een wandeling (waarbij hij ook bijna de hele tijd sliep) in de namiddag later was zijn mama er om hem op te halen. Toen ik gisteren belde bleek hij al veel beter te zijn. Pak van mijn hart. Luchtwegen zijn voor zo’n kleintjes toch heel gevoelig hé. Vanmiddag gaan we bij hen langs want zoon is jarig vandaag. Morgen moet ik dan weer onverwacht een paar uurtjes oppassen omdat ze naar de aannemer moeten om de electriciteit te bespreken voor het huis dat ze aan het bouwen zijn. En zo heb ik dan weer een meevaller want normaal had ik deze week geen enkele oppasdag omdat ze beiden een weekje vakantie hebben.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.