A cup of life…

A cup of life of life in a cup, het zou momenteel allebei kunnen. Waar ik anders bruis van energie en positiviteit en daar makkelijk honderd kopjes mee kan vullen haal ik er de laatste weken misschien net eentje. Mijn leefwereld en hoe ik erin beweeg past tegenwoordig óók in dat ene kopje.

In mijn leven draait het al 16 jaar om hetzelfde. Na verloop leerde ik zo goed en zo kwaad als ‘t kon te aanvaarden. Met een nieuwe extra diagnose, waarnaar we al vele jaren op zoek waren, erbij moet ik jammer genoeg wéér een stukje doorhalen op de pagina ‘fysiek’. Geen burning feet sydrom maar EM, iets waarmee je zal moeten leren leven, zei de specialist. Secundair aan mijn chronische ziekte. We kunnen hooguit de symptomen, die in de loop der jaren alleen maar erger werden en nu ook – zij het in minder mate – mijn handen beginnen aan te tasten, proberen te onderdrukken. Proberen want niet elke medicatie werkt bij iedereen. En hopen dat het niet erger wordt. Ha, waar had ik dat nog gehoord? Het is weer even laten bezinken en verwerken.

Hoe we bijvoorbeeld onze zondagse wandeling in de toekomst gaan invullen weten we nog niet. De kleinste toer lukt zelfs niet meer zonder problemen of helse pijn. Mijn hoofd wil wel en meer ook. Dat maakt me soms zó enorm boos! Dat mag. Even. Toen ik mezelf deze week voor de 3de keer op rij tegen mijn kinesiste hoorde klagen en zagen, besefte ik dat ik me dringend moest herpakken.

Dankbaar zijn, kijken naar wat je nog wél kan – zó moet het – en toch, soms heb ik een sjot onder mijn gat nodig om het te blijven zien. Dan lees ik dingen die ik in een soortgelijke situatie eerder schreef terwijl ik heen en weer word geslingerd tussen weten en niet weten.

Ja, schrijven helpt mij echt. Ik verplicht mezelf om dat te blijven doen – al is het voorlopig aan een slakkengang – omdat ik uit ondervinding weet dat ik achteraf enorme spijt heb dat sommige gebeurtenissen mijn blog niet gehaald hebben. Herinneringen, mijn blog staat er vol van. Gelukkig. Ik vind het heerlijk om terug te lezen. Schrijven over de dingen die nog wél gebeuren, niet de indruk hebben dat mijn leven helemaal stilstaat als het met mijn lijf minder gaat, voor mij allemaal belangrijk en – al ben ik helemaal niet zwartgallig van aard – een houvast om niet ten onder te gaan aan slechte gedachten .

Een dip, meer is het niet. Gewoon aanvaarden dat chronisch ziek zijn zich altijd afdwingt, of je dat nu wil of niet, is niet altijd even makkelijk. ‘k Zou het ondertussen toch al moeten kunnen hé.  Helaas trap ik af en toe toch nog in die kuil en vliegt mijn roze bril daar waar ik er niet meteen bij kan. Alhoewel…

Mijn roze bril

staat op mijn kop

en ook als ik het niet wil

lijkt mijn leven soms een flop.

Waarom dat roze ding

het niet altijd doet,

ik niet door de dagen swing,

reageer zoals het moet.

Vreemd, bedacht ik heel curieus,

een oplossing moet er toch zijn?

Ach, hij hoort te staan op mijn neus!

Vooruit nu “shit-gevoel” verdwijn!

© Nana – Tartelette Maison

 

Klik voor meer eigen gedichten.

thee citroenverbena

Een lekker kopje thee gemaakt met citroenverbena en munt uit de tuin, dat helpt ook om de wereld weer door een roze bril te zien. Dankzij het (te) warme weer heb ik nog een mooie voorraad in mijn kruidentuin staan. Citroenverbena kalmeert en versterkt het zenuwstelsel en werkt zeer opmonterend.

Gelijke delen munt, citroenverbena, een scheutje rozenwater en een snuifje kaneel overgieten met kokend water. Na een kwartiertje trekken, zeven en alstublieft… a cup of life.

Deze ook lezen?

One thought on “A cup of life…

  1. susan365dagencreatief

    december 16, 2015 at 12:20am

    Oh lieverd wat heftig, pff chronisch ziek zijn is niet het makkelijkste pad wat ze hierboven voor je uitgestippeld hebben. Ik klik even niet door op linken… Maar wil je wel een hele dikke knuffel geven om je sterkte en kracht toe te wensen. Dikke knuff!

  2. Jientje

    december 15, 2015 at 12:58am

    Ik geef je binnenkort een dikke knuffel, niet virtueel maar echt. Ik kijk er echt naar uit!

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:10pm

      Wij ook! 🙂 x

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:16pm

      🙂 x

  3. Sophie

    december 13, 2015 at 10:04am

    Ik leef met je mee. Ik heb die diagnose niet maar heb al sinds juni 2006 chronische pijn. Ik heb er ook nog een 2de diagnose bijgekregen, 1 jaar later. Zo ik snap je wel.

    Het helpt mij ook om het van me af te schrijven maar in iets positiefs. Ik ben zoveel jaren geleden begonnen met mijn blog omdat ik toen nog niet kon stappen. Ik moest erg véél kiné & revalidatie therapie ondergaan. Nu ben ik al 9 jaar chronisch invalide 66%. Maar ik doe wel wat aan vrijwilligerswerk, 7 uren/week.
    Ik zal zeker aan je denken. Véél goede moed, met vallen & opstaan. Deze thee is erg lekker ook. xxx Hugs!

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:19pm

      Dank je wel. Schrijven geeft mij ook een positieve boost hoor. Ik vang af en toe de kleinkindjes op dat is sommige momenten meer vrijwilligerswerk dan ik aankan maar ‘k zou het voor geen geld van de wereld willen missen.

  4. Vlimbouter

    december 12, 2015 at 3:50pm

    Schrijven helpt altijd!
    Ik begrijp heel goed dat het niet altijd makkelijk is ergens een zonnestraaltje te vinden (zelfs niet met een roze bril), maar het lukt je zeker wel.
    Heel veel sterkte en dikke knuf, Vlimbouter

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:21pm

      Met vallen en opstaan. Het belangrijkste is dat dat opstaan telkens weer lukt. De ene keer duurt het gewoon wat langer. 🙂 Lief van je.

  5. Marthy

    december 10, 2015 at 12:19pm

    Herkenbaar, zeker van die roze bril. Natuurlijk is een gezondheidsprobleem bij iedereen anders, maar het blijft moeilijk als je in een slechte flow zit (zo noem ik het) om door te gaan met flink te zijn. Zucht, maar weer die schop onder je achterste…..

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:22pm

      Idd, het is niet altijd even makkelijk.

  6. Bettie

    december 10, 2015 at 6:08am

    Och wat naar. Dat zal even tijd kosten. En natuurlijk vliegt je roze bril wel eens af. Maar het gaat je vast en zeker lukken er mee om te gaan. Dikke kus!

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:23pm

      Jaja, ik vind hem wel weer terug die bril. 🙂 Merci!

    • Auteur

      Nana

      december 15, 2015 at 4:23pm

      Thx!

Reacties gesloten.