Aftellen…

Voor de tweede keer op korte tijd lag dochter, die hoogzwanger is en al weken onwel, hier gisterenmiddag te slapen op de zetel. Diep onder de deken lag ze, en ‘k zag nog net haar wangen die rood blonken van slaap en warmte. Even zag ik in haar mijn kleine peuter die haar middagdut deed, alleen de ene duim in haar mond en de andere prullend aan haar oor ontbrak eraan. Zo lief, ‘k werd er helemaal week van. Toen ze wakker werd stak ik de open haard aan, maakte ik een kopje thee voor haar en presenteerde een stukje van de verrukkelijke frangipanetaart die ik eerder gebakken had. Goh mama ik blijf hier wonen, lachte ze maar ze meende dat natuurlijk niet echt want ze is heel gelukkig met haar man en zoontje van 18 maanden. Wat gaat de tijd toch snel! De peuter van toen houdt binnen een week of 3 al haar tweede spruit in haar armen. Het geslacht van de baby weten we maar de naam is ook voor ons nog een geheim. Nog even geduld (en dat heb ik niet echt) 

One thought on “Aftellen…

  1. LaFeMe en Spruiten

    januari 19, 2013 at 7:57pm

    O wat heerlijk als herinneringen je lekker meenemen. De geschiedenis herhaalt zich zo prachtig. Jouw kind met haar kindje nog onzichtbaar maar al wel zo aanwezig. Hoe mooi is het leven!<br />Spannend wordt het voor je. Ik ben ook zo benieuwd!

Reacties gesloten.