Hartverwarmend…

Een weekend dat geboekt stond als “niets speciaals”, heeft toch een mooi randje gekregen. Zondagmorgen belde zoon ons uit bed met de vraag of hij met kleinzoon mocht langskomen en of hij ineens kon blijven ontbijten. Schoondochter had al een paar avonden nachtshift en met man en zoon uit huis zou het veel beter lukken om te slapen. Ik was nog niet goed wakker, maar wakker genoeg om dit onverwachte bezoek welkom te heten. Zoon zou na het eten met zijn zus naar een beurs gaan en vroeg ook of wij kleinzoon konden bijhouden. Overbodige vraag, natuurlijk wilden wij dat, die enkel uit beleefdheid werd gesteld. We hadden een familiebezoek gepland en dus kon kleinzoon gerust mee. Hij was zoals gewoonlijk in een heel goede bui en kwam al lachend binnen. Wat zo’n kind toch kan veranderen op een week tijd. Brabbelen deed hij de hele middag met nieuwe klanken die we voordien nog niet van hem hoorden. De hele tijd ging het van hihihihihi, net of hij zong het liedje van de twee beren. Verder zijn het momenteel veel j-klanken, i-klanken,… bijna het hele alfabet ging erdoor. Het klonk als muziek in onze oren. Kleinzoon staat ondertussen ook ongelooflijk stevig op zijn beentjes. Kruipen is leuk maar rechtstaan en stappen leuker is zijn motto. Ik ben er bijna zeker van dat hij nog voor zijn eerste verjaardag zal kunnen stappen. We hebben gisteren met volle teugen genoten van ons kleinkind. Als oma en opa samen oppassen is toch heel anders dan zo’n doordeweekse oppasdag. Een warme golf van geluk gierde de hele dag door mijn lijf. Mijn lief ventje, onze kinderen, kleinzoon,… het voelt zo goed en perfect aan dat ik met momenten bang word om dat alles te verliezen. Die fractie van een seconde geeft even een misselijkmakend gevoel maar het is sterker dan mezelf. Ik probeer het altijd snel weer van me af te zetten. Al bij al een onverwacht schitterende en hartverwarmende zondag werd het dus. Nu is het wachten tot vrijdag voor een volgende oppasbeurt.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.