Ik ga trouwen!

Na al die vragende ogen gaan we het nu eindelijk aan elkaar beloven

dat we altijd voor elkaar zullen gaan

in goede en in slechte tijden naast elkaar willen staan.

Hou je 25 augustus vrij want dan ga ik trouwen, zei ze eind vorig jaar aan de telefoon. Als dat geen goed nieuws is, antwoordde ik. Met ze bedoel ik A, een vriendin en ex-collega. In 1996 ging ik bij de firma waar we samen werkten weg maar we bleven contact houden, ook al hadden we totaal andere levens. Ik, getrouwd en mama van 2 kinderen en zij, vrijgezel, 5 jaar jonger dan ik. Allebei wel spraakwatervallen en bezige bij. De deur liepen we bij elkaar nooit plat maar we belden of schreven mekaar regelmatig en spraken al eens af om iets leuks te doen. Toen werd ik ziek, begon zij op een andere firma en ging ze alleen wonen. Het contact verwaterde iets maar vergeten deden we mekaar nooit. Er bleef af en toe een leuk, en volgeschreven, kaartje in haar of mijn brievenbus toekomen.

Een warme en goedlachse vrouw die altijd voor iedereen klaar staat, zo kan ik haar wel omschrijven. Iemand die doodgraag een gezin wilde stichten maar nooit de juiste tegenkwam. Met momenten kon ik tussen de regels haar wanhoop lezen die evenredig met haar leeftijd alsmaar steeg. Ze werd regelmatig verliefd, tot over haar oren soms, en dan fantaseerde ze van huisje, boompje, beestje. Ik gunde het haar van harte maar het lot besliste er anders over. Niet zoeken, als de ware langskomt zal je ‘t wel merken zei ik soms tegen haar en kijk… net op het moment dat ze vrede had genomen met de situatie kwam ook bij haar het gezegde ‘op ieder potje past een deksel’ uit. En vandaag trouwen ze! We hebben de eer om dit samen met hen te vieren, wat heerlijk.

Haar leven zal grondig veranderen nu (verhuizen van het Antwerpse naar Limburg, werken in Brussel in plaats van in Antwerpen en dat allemaal als getrouwde vrouw) maar ik ben er zeker van dat dat met onze vriendschap niet het geval zal zijn.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.