Kleine aapjes worden groot…

Al sinds eind vorig jaar zijn de onderzoeken bezig maar de gezondheidsproblemen van kleinzoon zijn nog niet opgelost. We hopen dat de dokters van de zomer hun vinger eindelijk op het probleem kunnen leggen maar blijkbaar weten ze het zelf niet juist. Momenteel neemt hij medicatie in de hoop op beterschap (het zou dit of dat kúnnen zijn dus proberen we zus en zo) maar tot op vandaag heeft dat niet het verhoopte succes. Eten doet hij wel beter sindsdien maar het blijft er nog niet altijd in. Groeien of bijkomen in gewicht laat te wensen over, zijn huid voelt en ziet eruit als perkament en hij staat met de regelmaat van de klok vol eczeem. Als volgende stap hebben de dokters voor  binnenkort een gastroscopie gepland. Niet echt fijn maar als het echt niet anders kan…  Zien dat zijn gezondheid er maar niet op vooruit gaat voelt als een steek door ons hart.

In de klas is hij de kleinste van de hoop en ook zijn zus, die 2 jaar jonger is, lijkt hem in lengte voorbij te gaan steken. Hij mag dan wel klein van gestalte zijn, groot wordt hij wel. Verleden weekend waren ze hier alle vier en dan merk je zoiets makkelijker op. Hij is graag de helper van opa en ontfermt zich met plezier over de twee kleinsten. Zo schattig om zien. Grote broer, samen met zijn kleinste zusje en neefje…

DSCN3234.JPG

Terwijl kleinzoon een opakindje is, zijn de drie anderen meer omakindjes. Vooral kleindochter dan. Die wil altijd met oma mee, wil alles ‘zoals u’. Ja, ze zou hier zelfs komen wonen als ze kon. Ikke geflatteerd natuurlijk. Alle drie hebben ze hun eigen karakter. Met kleindochter dachten we de hoofdvogel afgeschoten te hebben maar haar zusje moet niet onderdoen. Toch wordt de kleinste van de hoop, het zoontje van dochter die nu 11 maanden is, denk ik wel de ergste. Kleinstezoon is een eigenzinnig manneke die weet wat hij wil. Zou hij een beetje de aard naar zijn oma hebben misschien?

DSCN3242.JPG

Hij stapt het hele huis rond, zich vasthoudend aan al wat los en vast zit. Kleinstedochter, 13 maanden, houdt het liever bij kruipen. Als er zoiets als een kampioenschap snelkruipen zou bestaan was zij vast en zeker de eerste! Allebei zijn ze heel bijdehand en weten ons te charmeren als de beste. Ze noemen me sinds verleden week ‘mmm ma’. Zó schattig!

Ik kan ons gevoel niet beter illustreren dan met deze foto…

DSCN2912a.JPG

want die kleine aapjes zijn één voor één de sprinkles op ons ijsje!

Reacties gesloten.