Laatste halte…

Ik sta op het station

Het is de eerste halte

Van mijn laatste reis

Het groene sein

Verkiest langzaam een rode kleur

En houdt mij tegen te gaan

Hoewel ik dat zou willen

Kan ik niet anders dan instappen

En mij,

Mijn laatste reis laten beleven

Vaarwel mooie wereld.

Vaarwel lieve vader, schoonvader, bompa

 

Van zijn 14de tot aan zijn pensioen was schoonpa bij de spoorwegen. Het was een belangrijk onderdeel van zijn leven en ook na pensioen bleef zijn interesse in de spoorwegen bestaan. Zelfs tot een paar dagen vóór zijn dood kon hij het niet laten om erover vertellen. Wij genoten altijd van zijn verhalen en anekdotes, zelfs als we ze al een paar keer gehoord hadden. Door zijn loopbaan spoorwegen behield hij een, geen al te lichte, obsessie voor stiptheid. Soms gaf dat wel grappige toestanden. Hij was ook diep gelovig maar begreep wel dat niet iedereen zijn mening daarover wilde delen. Grappig, ook dat was hij. Mopjes vertellen deed hij als de beste. Gek op zijn kleinkinderen maar vooral op zijn eerste en enige achterkleinkind. Fier op het viergeslacht ook. We zijn ontzettend blij hij dat nog heeft mogen meemaken. Natuurlijk had hij ook mindere kantjes waardoor hij ons dikwijls de muren deed oplopen. Heel het begin van mijn blog schreef ik eens een postje over hem. Het geeft goed de gevoelens weer die we voor hem hadden. Heel graag gezien maar soms kon je wel eens op hem grommen. Hopelijk verloopt alles volgens planning vandaag hebben we elkaar al gezegd. Hij zou niet graag anders hebben op zijn laatste reis. Zijn trein naar de hemel.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.