Oma’s weten waarom…

Eigenlijk wilde ik deze week niks meer posten. Al weken loop ik o.a. rond met pijn/ontsteking aan de onderste nekwervels met uitstraling naar het rechter schouderblad. Sinds maandagmorgen komt daar ook nog eens een met momenten verpletterende vermoeidheid bij. Niet plezant.

Het is al heel druk geweest de laatste weken. Verbouwingen (die nog niet gedaan zijn), feestjes, feestdagen,… het heeft nog niet opgehouden. Een mens zou van minder moe worden. Ik neem tussendoor de nodige rust maar het lijkt niet echt te werken. Ik doe mijn best om naar mijn lichaam te luisteren, meer kan ik niet doen. En rekenen op iets betere fysieke tijden in de nabije toekomst natuurlijk.

Op oppasdagen roept de plicht en moet (lees: wil) ik er staan voor onze kleine rakker. Heel raar eigenlijk maar de dagen dat hij komt hou ik me (dankzij het gezamenlijke middagdutje) prima overeind tot de deur achter hem dichtslaat. De adrenaline van het omachap misschien? Ja, dat maakte kleinzoon mij gisteren heel duidelijk. Toen hij ‘s avonds aan de deur klaarstond om naar huis te gaan met mama vroeg ik hem om een laatste kus. “Krijgt oma nog een kus, schat?” vroeg ik lief. Zijn antwoord was kort en krachtig: “Nee!” Op mijn vraag “Krijg ik dan nog een dikke knuffel?” kwam hij met zijn kleine beentjes naar mij gelopen, sloeg zijn armpjes om mijn hals, drukte die stevig aan en zei een langgerekte “Lief.” Wel, meer heeft een oma niet nodig om te weten waarom!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.