‘t Sot genoegen

Chronisch ziek zijn leer je met de tijd enigzins aanvaarden. Moeilijke momenten blijven evenwel opduiken. Dan moet je jezelf oppeppen. Je wéét dat je het goede van de mindere kanten moet waarderen, dat je niet moet kijken naar wat niet meer lukt maar wat je wél nog kan. Cliché en oh zo waar. Op sommige dagen heb je daarvoor al eens een herinnering nodig.

Als ik bijvoorbeeld een film of programma zie waarin ze dansen dan bekruipt me dikwijls een ongemakkelijk gevoel. Ik voel het ritme in mijn lijf en denk dan terug aan vroeger. In mijn jonge jaren deed ik jazzballet en op latere leeftijd heb ik ook een tijd aan latin dance gedaan. Steevast droom ik dan weg – ik ben een dagdromer eerste klas – en voel me meegaan met de muziek en de dansers. Met nu en dan op het einde de les dat een nadeel toch zijn voordeel kan hebben…

Ik heb het zot genoegen

te kunnen dansen in mijn hoofd.

Mijn voeten moeten zich voegen

zoals het bij een Quick Step hoort.

Ritme, ritme, tak tak tak,

heupen swingen heen en weer.

Geen problemen op dat vlak

als ‘t moet zelfs keer op keer.

Dan word ik plots wakker

uit de dag die ik droom.

Niet met Fred Astaire als makker

maar met de hond op schoot heel vroom.

Dromend dansen met elastieken benen,

filmsterren die me dragen

en niet moe van al dat trainen…

Waarom zou ik dan klagen?

Een waar en zot genoegen, toch!?

Nana © Tartelette Maison

tsot genoegen TM

Inspiratie gedicht: cafénaam ‘t Sot Genoegen, Tervuren. Klik voor meer gedichten met cafénamen.

Deze ook lezen?

One thought on “‘t Sot genoegen

  1. Moon

    februari 10, 2016 at 8:54pm

    Mooi geschreven! Fijn en knap dat je kunt dansen in je hoofd. Geniet er maar van! Maar het lijkt me toch ook heel moeilijk te accepteren dat het met de voeten niet meer kan. Dat rijmt onbedoeld 😉 Sterkte ook!

  2. Anita Willems

    februari 4, 2016 at 7:10am

    Je hebt ‘n mooi gedicht gemaakt. Maar dansen in je hoofd blijft wel een tweede keus. (Hoewel je van ‘keus’ niet kunt spreken).

  3. Marthy

    februari 3, 2016 at 1:51pm

    “Chronisch ziek zijn leer je met de tijd enigzins aanvaarden. Moeilijke momenten blijven evenwel opduiken. Dan moet je jezelf oppeppen. Je wéét dat je het goede van de mindere kanten moet waarderen, dat je niet moet kijken naar wat niet meer lukt maar wat je wél nog kan. Cliché en oh zo waar. Op sommige dagen heb je daarvoor al eens een herinnering nodig.”

    Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben!

    • Auteur

      Nana

      februari 3, 2016 at 5:42pm

      Is ‘t waar? Niet altijd even makkelijk hé. x

  4. Carolien

    februari 2, 2016 at 7:12pm

    In je hoofd is alles mogelijk! Mooi omschreven… sterkte!

    • Auteur

      Nana

      februari 3, 2016 at 5:42pm

      🙂 x

  5. My cup of Latte

    februari 2, 2016 at 11:10am

    Heel mooi geschreven! Heerlijk om zo even weg te dromen en te dansen. Fantaseer er lekker op los! 🙂

  6. Mijntje

    februari 2, 2016 at 11:02am

    Wat een fijn gedicht, ik wordt er helemaal blij van!

Reacties gesloten.