Tranen…

Vanmorgen nog maar eens traantjes gelaten. Tussen de mensen en toch eenzaam zijn… raar.

Gisteren aan mijn ma een beetje mijn gedacht gezegd over het feit dat ze niet naar het feestje van onze zoon komt. Ze snapt echt niet dat ze spijt gaat hebben om al die familiemomenten die ze mist. De appel valt niet ver van de boom is toch het spreekwoord, niet? Wel in het geval van mijn ma en ik klopt dit zeker niet. Hoe groot ik een familiemens ben, hoe weinig zij dat is.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.