Grootouders…

Ik was een jonge mama. Een té jonge mama denk ik soms, al heb ik er geen spijt van. Maar nu ben ik dus ook een jonge oma. Normaal gezien een heel leuke gebeurtenis en dat was het voor mij ook hoor maar wel heel verwarrend allemaal. Ik wist met mijn gevoelens en gedachten niet zo heel goed blijf. Voelde me ook heel onzeker en wist niet wat mijn plaats zou worden in het leven van kleinzoon. Ik was zelfs jaloers op de andere oma, moeke, omdat ze de kleine veel meer zag/ziet dan ik. Heel dom eigenlijk heb ik ondertussen begrepen. Ik heb me vanaf het begin wat afzijdig gehouden en daar ben ik achteraf gezien blij om. Ik vond het verstandig om hen zelf het prille ouderschap te laten ontdekken op hun tempo en hun manier. En rustig te laten genieten ook van het nieuwe leven. Dat ik er veel minder dan ik
oorspronkelijk wou bij betrokken word vind ik spijtig, en ik heb over sommige dingen mijn bedenkingen en frustaties maar heb het tot nu toe altijd voor mezelf gehouden. Dat de kinderen dat kunnen appreciëren weet ik nu want moeke blijkt nogal het tegenovergestelde te zijn werd me gisteren verteld. Gelukkig ook dat er andere oma’s zijn waar je altijd raad aan kan vragen. Zoals blogmaatje Magda. Zij heeft me doen nadenken over mijn onzekerheid.

Niet alleen zij bracht inzicht ook mijn schoonzus, al is ze geen oma. Het toeval wil dat ze haar kado voor mijn verjaardag met ventje had meegegeven om in Frankrijk af te geven. Ik kreeg van haar het boek “Grootouders” van Kaat Vrancken. Het gaat over het grootouderschap, wat dacht je. Wat denken grootouders over het grootouderschap? Beschouwen ze zichzelf als onmisbaar? Of relativeren ze hun rol? De ene grootouder vangt zijn kleinkinderen zo vaak mogelijk op. De andere springt alleen in als het nodig is. De ene grootouder heeft een nieuw levensdoel. De andere kijkt toe vanaf de zijlijn. De ene grootouder wil per se zijn eigen waarden doorgeven aan de kleinkinderen. De andere laat dat volledig over aan de ouders. In dit boek leest u twintig unieke getuigenissen van grootouders over de relatie met hun kleinkinderen. Verschillende visies die alvast één zaak gemeen hebben: de band van grootouders met hun kleinkinderen is heel bijzonder.

Elke dag heb ik er een stukje in gelezen en het heeft mij helemaal doen inzien waar mijn plaats is als oma. Het heeft me ook duidelijk gemaakt dat ik goed bezig was en dat ik niet beschaamd moet zijn over de dingen die ik wel of niet verlang van het grootouderschap. Alle stukjes vielen ineens op hun plaats. Niks geen onzekere Nana meer maar eentje die heel ontspannen met haar nieuwe status als oma kan omgaan. Af en toe zullen er nog wel eens dingen zijn waarmee ik geen blijf weet maar dat zijn dan zorgen voor later. Het boekje krijgt een mooie plaats in de boekenkast en zal er ook heel dikwijls weer uit komen om te lezen en te herlezen en herlezen en…….

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.