Happy me…

Niet iedereen beseft het, maar je gezin zou het belangrijkste in je leven moeten zijn. Het is in mijn leven zeker zo. Ik wist het natuurlijk al langer maar onlangs besefte ik het nóg meer. Zonder mijn gezin ben ik waardeloos. Ik ben tegelijkertijd kind, moeder, oma en vrouw. Dit allemaal op de juiste manier combineren en de gevoelens errond een plaats geven vind ik op zich al een grote en moeilijke taak. Het feit dat ik dan ook nog een jonge mama was/ben en nu ook een jonge oma, maakt het er soms niet makkelijker op.

Als bijna 18-jarig meisje werd ik voor het eerst moeder van een dochter. Twee en een half jaar later werd ik moeder van een zoon, die op zijn beurt op 22-jarige leeftijd ook vader werd. Ons eerste kleinkind. In 2008 verwachten we, van zowel zoon als dochter, de melding dat er nog kleinkindjes op komst zijn. Ons gezin wordt alsmaar groter. Een fijne gewaarwording. Zeker als je ziet dat je daardoor nog dichter naar elkaar toegroeit. Er komen de laatste tijd zoveel emoties op me af dat het tijd wordt om die af en toe van me af te schrijven. De evolutie van ons gezin (en van de gezinsleden zelf) zal hier meer en meer centraal staan.  Het wordt dus een blogje over de dingen die me het meeste bezighouden. Een blogje van een “happy me” die soms ook wel eens unhappy is over een bepaalde situatie. Hier moet het allemaal een plekje kunnen krijgen.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.