Hokus pokus pats…

Opstaan en rustig in de zetel de krant lezen met een tasje koffie bij de hand. Zo begin ik mijn dag het liefst. Maar als die routine bovenop de pijn die je al voelt extra ongemakken met zich meebrengt, tja dan is het al zo fijn niet meer. En wanneer je na je ochtendritueel alweer even moe bent dan ervoor, meer slaap daar geen verbetering in kan brengen, ook zonder veel te doen de pijn na verloop van tijd in je hele lijf is doorgetrokken, je het bezoek van je kleinkind(eren) als een opgave ervaart… dan weet je weer hoe laat het is. Time out.

Sommigen zeggen me “Ga buiten, doe iets en kom onder de mensen dan voel je dat minder.” Kan goed zijn voor hem of haar maar dat is niet wat míjn lijf nodig heeft. Mijn sleutel ligt in een ander vakje. Even onderduiken om rust en stilte te brengen in lijf en vooral in mijn hoofd. Zo weinig mogelijk geprikkeld worden door (de zorgen van) derden. Zelfbescherming noem ik dat. In sé ben ik een positief ingesteld iemand maar mijn ziekte neemt samen met zijn dipjes soms de bovenhand. Niet zozeer voor mezelf want ik weet ondertussen wel hoe met mijn eigen mindere periodes om te gaan. Extra stress erbovenop daarentegen is dan niet voor mij weggelegd. Toch kan je dat niet uitsluiten, zorgen om een ander.

Een ziek kind hebben is stressy maar een ziek kleinkind nog veel meer vinden manlief en ik. Je hebt als grootouder niks te vertellen over de gang van zaken (inclusief de eventuele snelheid ervan) en komt alles te weten uit tweede hand zodat je zelf ook geen vragen (of eisen) kan stellen aan de dokters. Zeer frustrerend. Volgende week wordt kleinzoon twee dagen opgenomen in het ziekenhuis. De dokters weten ook na de scan van vorige week nog altijd niet waar het probleem ligt. We zullen er maar vanuit gaan dat de nieuwe onderzoeken wel soelaas brengen.

De momenten dat kleinzoon vrolijk en levenslustig is, zoals een kind hoort te zijn, zijn super en het is zo heerlijk om hem te zien stralen. Als buitenstaander zal je dan amper merken dat hij iets mankeert. Tussen de leeftijdsgenootjes waarmee hij sinds kort op voetbal zit valt hij sowieso op… kleiner, freler, bleker en vooral sneller moe. Hoe kan het ook anders, een kind zonder reserves.

Kleinzoon en kleindochter maakten onlangs al hun eerste (en waarschijnlijk niet laatste) keuze voor de Sint. Zij wil absoluut een toverstaf krijgen. Ik ben er zeker van dat ze die gaat krijgen. Je weet maar nooit…

 

Als de Sint geweest is

schrijft ze geschiedenis…

 hokus pokus pats….

iedereen uit de rats!

© Nana – Tartelette Maison

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.