Hou van mij…

Als zijn mama hem komt halen en ze nog eventjes naar het toilet gaat begint hij te huilen. Dan helpt er weinig als troost. Op zo’n moment voel ik me echt overbodig. Ben ik bang dat ik hem niet genoeg te bieden heb. Het is belachelijk, ergens weet ik het wel, maar het is een gevoel dat af en toe de kop opsteekt. Hij is ook nog zo klein maar ja, ik wil wat te betekenen hebben voor mijn kleinkind, logisch hé. Dat hij, wanneer hij groter is en zijn mama hem komt halen, vraagt of hij toch niet nog wat bij oma mag blijven. Daar droom ik wel eens van. Een mogelijke realiteit of een overdreven en onrealistisch beeld van het grootouderschap? Als hij mij zelfs maar half zo graag ziet als ik hem dan komt het wel goed. Dat dit gevoel voortkomt uit mijn eigen onzekerheid weet ik. Wat ik er aan kan/ga doen, weet ik (nog) niet.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.