Kussen in kleur…

Gezegend zijn met een spierscheur is blijkbaar tegelijkertijd vrede nemen met een pijnlijk bont en blauw onderbeen. Ook de bloedvaatjes in de spier zijn stuk en het bloed dat daardoor vrijkomt zoekt zich een weg. Dat moet je opvangen door je been omhoog te leggen met ijs, ijs en ijs. Omdat ik het doktersadvies de eerste dagen niet genoeg heb opgevolgd (Kerstmis hé), eindigde dat bij mij allemaal boven en in mijn enkel. Een Hirodoïd zalfke moet de bloeduitstortingen zo snel mogelijk laten genezen wat ook betekent dat die eerst alle kleuren van de regenboog krijgen. Iets wat de kleinkindjes wel intrigerend vinden. ‘Oma, heb je nog altijd pijn?’ vroeg kleindochter me. Toen ik daarop bevestigend antwoordde en haar mijn bont gekleurde onderbeen toonde zei ze heel lief ‘Oooh oma, kom ik zal een kusje geven op je kleurtjes.’ Weet je dat zoiets stukken beter helpt dan alle zalfjes en pillen bij elkaar!?

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.