Oma zijn…

Mijn hart is er vol van, mijn mond loopt over. Maar… ooit moet dit toch stoppen. Nu, ook weer niet alles natuurlijk. Alleen een beetje minder van dat overlopen. Of zou dat niet kunnen? Deze week is het al kleinzoon wat de klok slaat maar ik ben meer dan een oma. Ik ben ook gewoon nog Nana. De volstrekt prettig gestoorde, van muziek én humor én boeken én bloggen én …. houdende Nana. Mijn eigen ik. En eigenlijk officieel, op net geen 42, nog veel te jong om zo’n ingrijpende gebeurtenis mee te maken. Maar dat was ik ook toen ik rond mijn 18de mijn eerste kind kreeg. Officieel veel te jong. Ik trok het me toen niet aan en ik doe het nu ook niet. Hoe ga ik ooit de juiste balans vinden tussen “oma zijn” en “Nana zijn”? In mijn echte wereld. In mijn virtuele. Dat is iets wat me op dit moment, terwijl de euforie nog zeer hoog is, een heel moeilijke taak lijkt te worden. Ach, zorgen voor later. Hoewel, zijn dat zorgen? Ja, een beetje wel. Ik ken mezelf. Als ik ergens vol van ben, is veel niet genoeg zie je. Mijn ventje is, gelukkig maar, hierbij mijn tegengewicht. Moet me dan met mijn voeten op de grond houden. Mijn weg vind ik ook nu wel weer. Net zoals toen geef ik mezelf de tijd. De tijd om alles een plaats te geven.

Mijn lieve kleine kereltje

oogjes nog dicht

levend in je eigen wereldje.

Zo heel dicht in mijn arm

met je zachte lijf tegen me aan

werd mijn hart ontzettend warm.

Ikke oma, jij mijn kleinkind

alleen ik en jij was wat ik voelde

‘t is de band die ons nu bindt.

Wat is het mooist, ik kan echt niet kiezen

tussen hoe schattig het “tsu” gaat

als je weer moet niezen,

of je mondje als een rozenknop

ook zo vertederend denk ik

als ik je weer in je bedje stop.

Of die mooie bolle wangen

die om een kus

van je oma verlangen.

Ik wil het graag een keer of zevenentachtig

maar in één woord zeggen

GODALLEMACHTIGWATBENJEPRACHTIG!

Welkom in mijn leven, kleine L!

Liefs oma

© Tartelette Maison

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.