Pyjamaweek…

Het relaas van ons etentje van zaterdag is met weinig woorden te omschrijven. Het eten was lekker, het gezelschap was gezellig en leuk, maar voor mij was er niet veel aan. Het begon al op zaterdag tegen de avond aan. Die stomme Lupus gunde mij geen ontspannen avondje. Ik had er zo naar uitgekeken. Maar zo gaat het nu eenmaal in mijn leven. Dag per dag. Nooit te enthousiast trachten naar iets in de toekomst want dan gaat het gegarandeerd mis. Voor mij dus sinds gisteren weer pyjamaweek. Na elke bezigheid een rustpauze inlassen en de pijn verbijten. Ach, binnen een paar dagen gaat het hopelijk wel weer beter maar het is altijd even slikken als het weer zover is. Zaterdagavond en gisteren had ik het echt even héél moeilijk. Vandaag is mijn gemoed wat beter en besef ik weer dat ik er gewoonweg mee moet leven. Willen of niet. Dus kan ik er maar beter het beste van maken. Ik mag, zonder me schuldig te voelen, gewoon een hele week lang in mijn pyjama rondhangen. En jullie lekker niet!!

Verdomme die pijn en ben weer zo moe
‘k zeg tegen mezelf geniet
maar doe liever mijn ogen toe.
Er gaat veel verloren
de mensen om me heen
kan ik wel zien en horen.
Maar die wolf in mij
doet mijn energie slinken
alles gaat aan mij voorbij.
Gewoon ondergaan en wachten
het enige wat ik kan doen
is naar betere dagen smachten.

© Nana – Tartelette Maison

Klik voor meer eigen gedichten.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.