Reden…

De vragen die men met ja of neen beantwoordt zijn zelden interessant.

Gisteren had mijn dokter nog geen resultaten ontvangen van het onderzoek. Het is dus nog altijd wachten geblazen. Misschien vanmiddag? Ondertussen ben ik wel heel
zenuwachtig geworden. Het duurt lang. Veel te lang. Toen ik jaren geleden de diagnose kreeg dat ik Lupus had ben ik beginnen denken. Waarom? Ik ben er zeker van dat alles wat je in je leven overkomt een reden heeft. In die tijd had ik een druk leven. Een fulltime job, twee schoolgaande kinderen (waarvan één met adhd), een huishouden, een man met een drukke baan, veel hobbies, ik volgde nog cursussen,… Mijn leven was goed gevuld. Maar ik had dat nodig. Ik werkte zelfs beter onder stress. Misschien was toen de reden dat ik het wat kalmer aan moest doen. Meer moest genieten van de dingen en de mensen rondom mij. Dat ben ik sinds mijn ziekte ook beginnen doen. Met vallen en opstaan. Waarom ik nu dit alles ook nog moet doorstaan? Ik weet het niet. Ik denk er al dagen over na. Ook al is het resultaat “niet kwaadaardig”, welke les moet ik hieruit leren? Ik breek er mijn hoofd over. Ik wil hier niet verkeerd begrepen worden. De vraag ik die ik me al lang stel is algemeen: met welke achterliggende reden moet een mens zijn lot ondergaan?

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.