Rust…

Mijn vader is gestorven toen ik 15 jaar was. Hij was pas 38 en stierf aan een hersentumor. Tot dan had ik een prachtig leven en kwam niets tekort. Ik was een echt papa-kind en we deden dan ook heel veel samen. Ik heb ontzettend goede herinneringen aan mijn jeugdjaren. Tot die tijd zat ik op een katholieke school en wij moesten dan ook te pas en te onpas naar de kerk. Toendertijd zeer tegen onze zin natuurlijk. Het was pas op veel latere leeftijd dat ik een bepaalde rust over me voelde komen in een kerk of bij een misviering. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een kennis. Weer voelde ik die rust over me komen, ondanks het verdriet. Ik vroeg me dan ook al een tijd af, waarom?
Nadien was ik in een zeer diepzinnige bui en terwijl iedereen over koetjes en kalfjes bezig was, heb ik over die “waarom” nog eens goed nagedacht. Overal en in alles zie je veranderingen komen. Tradities vervagen, gebouwen worden afgebroken, mensen komen en gaan, maar de binnenkant van een kerk, een misviering blijven altijd hetzelfde. De manier waarop is nog steeds hetzelfde als toen ik in mijn kinderjaren naar de kerk ging. Eigenlijk het enige in mijn leven dat nog steeds hetzelfde is. Dàt is volgens mij de reden van die ervaring van rust. Dàt is de reden waarom ik graag af en toe een kerk binnenwandel, naar een misviering ga. Nog even een gevoel waarnemen uit mijn
kinderjaren. Nog even onbewust het gevoel hebben dat er niets veranderd is. Nog even het gevoel hebben dat, wanneer ik buiten kom, mijn vader op me wacht. Want, na 25 jaar mis ik hem nog elke dag. Net zoals de familie van mijn kennis ook hun vader, man, broer, nonkel,… zullen blijven missen.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.