Stap voorwaarts…

Het lijkt in mijn leven de laatste tijd precies alleen maar te gaan over peuters en baby’s. Maar wat wil je met een kinesiste en een nichtje die net bevallen zijn, een vriendin en een schoondochter die bijna gelijktijdig zullen moeten gaan bevallen binnen een 9-tal weken, een dochter die een grote kinderwens heeft die ze niet uit haar kop kan zetten, een schoonzus die net oma is geworden, kleinzoon die veel tijd bij ons doorbrengt… Zo kan je niet anders dan leven in een babywereld hé. Niet dat ik dit erg vind hoor, al vraag ik me soms af en toe wel af of dit gezond is op mijn leeftijd. Soms voel ik me daardoor een “ouw moe”. Misschien ook omdat ik sinds begin december bijna niet meer buiten ben geweest en ik me daardoor (én door een laag zelfbeeld) momenteel niet zo goed voel in mijn vel. Het zal wel beteren zeker. Dat thuisblijven heeft me wel veel tijd gegeven om na te denken. En dat voorspelt in mijn geval meestal niks goeds. Hoe meer ik kan nadenken hoe meer zorgen ik me dikwijls maak. Toch heb ik voor mezelf een paar belangrijke knopen kunnen doorhakken in verband met relaties. Dingen die al lang op mijn maag lagen en waar ik nu een rustig gevoel bij heb omdat ik een beslissing heb kunnen nemen over de aanpak ervan in de toekomst. Wetende dat ik een ingewikkeld persoontje ben dat een grote hekel heeft aan beslissen, vind ik het voor mezelf een grote stap voorwaarts.

Wie ook weer een stap voorwaarts doet is ons tweede kleinkind in wording. Al 1,4 kg ‘zwaar’ en 40 cm ‘groot’ is hij/zij. Nog 65 dagen…

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.