Voor even…

Als een kleuter voel ik mij
wil op iemands schoot
sla een deken om mijn zij
dan leg ik mijn zorgen bloot.
Gauw een arm om me heen
mijn tranen opgevangen
‘t is maar even dat ik ween
een stil en kort verlangen.
Daarna weer met volle macht
er terug en sterk voor gaan
optimistisch en met kracht
er voor iedereen weer staan.

© Nana – Tartelette Maison

Klik voor meer eigen gedichten.

De hele week al heb ik me goed gehouden en niet gedacht aan morgen. Vandaag begint het me toch te dagen. Diep van binnen ben ik toch een beetje bang. Minder bang voor het onderzoek en het resultaat dan wel om alles aan mijn ventje “op te biechten”. Hij weet nog steeds van niets. Ik kan het gewoon niet over mijn hart krijgen om hem in te lichten…

Zelfs als morgen blijkt dat het knobbeltje, want dat zit er wel degelijk, niets is om ons zorgen over te maken. Hij gaat toch nog denken dat het slecht is, wat de dokter ook zegt. Het feit dat dat knobbeltje er zit, is voor hem genoeg. Hij is zo begaan met de mensen die hij liefheeft dat hij zich overmatig zorgen maakt, altijd schrik dat er met hen iets zal gebeuren. Dat maakt dat ik in ons gezin altijd de sterke moet zijn. Eigenlijk in onze familie want mijn moeder is ook zo geworden, na al wat ze al heeft meegemaakt. Ook haar heb ik wijselijk nog niets verteld. Steeds ben ik het die iedereen moet opbeuren, recht houden en troosten. Maar vandaag wil ik eigenlijk niet. Ik voel me zoals ik hierboven schreef. Voor één keer, heel even?????

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.